13-08-05

Echtelijk Geweld

Regelmatig deden en doen ministeries voor Gelijke kansen of vrouwenorganisaties campagnes tegen echtelijk geweld. We krijgen dan telkens opnieuw te horen dat x% van de vrouwen slachtoffer worden van verkrachting door hun echtgenoot, erdoor geslagen worden enz. Ik erger me steeds dood aan deze campagnes omdat ze zo buitengewoon eenzijdig zijn enerzijds omdat ze steeds opnieuw enkel de mannen aanduiden als daders en de vrouwen als slachtoffer en anderzijds omdat ze enkel die vormen van geweld onder de aandacht brengen waar vrouwen het slachtoffer van zijn binnen een relatie.

De voor mannen meest kwetsende, om niet te zeggen denigrerende campagne was die waarin vrouwen werden aangespoord niet langer het geweld van hun man te aanvaarden, en er stond expliciet vermeld "sexueel en fysisch". Geen enkele campagne naar mannen toe echter. Zij werden niet aangespoord een einde te maken aan het geweld van hun echtgenote. Nu ja, van vrouwenorganisaties moeten we geen zelfkritiek verwachten natuurlijk, en doordat de ministers van Gelijke Kansen ook altijd vrouwen waren is er nooit (veel) oog geweest voor mannelijke eisen op dit gebied. Ze mochten immers hun vooral vrouwelijk kiesvee niet tegen de borst stoten.
 
En ten andere, wanneer pleegden vrouwen ooit echtelijk geweld ? Nooit toch ? Er worden veel klachten ontvangen bij de politie over mannen die hun vrouw slaan, maar nooit klachten over vrouwen die hun man slaan. En dus komt dit niet voor.

 

Rare redenering om enkel op politiestatistieken af te gaan. Ik ga enkel maar het voorbeeld geven over slaan : mannen leggen geen klacht neer wegens slagen om 2 redenen : ze zijn beschaamd om te moeten toegeven dat een "zwakke" vrouw hen mishandelt en ze hebben zelden of nooit bewijzen. Vrouwen hebben niet zoveel kracht en het mannelijke gestel is veel robuuster dan dat van vrouwen. Eer een man met zijn dikke huid en stevige bloedvaten dus naar de dokter kan om een blauwe plek voor te leggen moet er al veel geweld gebruikt zijn, moet de vrouw al echt een deegrol of een koekepan op zijn hoofd hebben laten neerdalen. Met haar vuisten kan ze het slechts zelden. 

 

Doordat Gelijke Kansenministeries steeds in handen waren van vrouwen, en dan nog vrouwen met verbindingen met de vrouwenbewegingen (Smet) of sympathie ervoor (Vogels) werd onderzoek naar vrouwengeweld nooit gesubsidieerd, laat staan aangemoedigd. Het paste immers niet in het vooroordelenbeeld dat op hun kabinetten heerste. Er was dan ook wat Belgie betreft niks over bekend. Maar dat betekent niet dat België een eiland van vrouwelijke vreedzaamheid is temidden van landen waar vrouwen wel hun man slaan. Want overal rondom ons is het "Battered Husband"-fenomeen wel bestudeerd, met soms zeer verrassende resultaten.

 

Jarenlang heb ik me dan ook verzet tegen deze campagnes, maar geen enkel minister gewaardigde natuurlijk ooit te antwoorden.

 

In mijn volgende bijdrage zal ik het facet "fysisch geweld" behandelen om het in mijn laatste artikel te hebben over het meest vicieuse, meest onbewijsbare, meest voorkomende maar tegelijk ook totaal onstrafbare psychische geweld.

12:17 Gepost door Dwarsligger | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Het is niet omdat mannen zich al eens slachtoffer veoeln, dat geweld tegenover vrouwen verschoonbaar zou zijn. Ik ben zelf mijn hele huwelijk lang met kortere of langere tussenpozen geslagen en met de vuisten bewerkt, zodanig dat ihiervan nog altijd de gevolgen moet dragen. Ik heb nooit enige aanleiding hiertoe gegeven, behalve dat ik dit steeds minder nam, en daardoor steeds harder mishandeld werd, tot ik uiteindelijk brak. Hoe lang zal het duren voor men beseft dat het probleem ontkennen geen oplossing is, nooit, niet als het over vrouwen gaat, en ook niet als het over mannen gaat.

Gepost door: Feintje | 21-11-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.