20-11-05

De Moeder-Kind samenzwering

Op 25 october jongstleden presenteerde de jeugdcriminologe Marleen Heylen in de sociale hogeschool van Heverlee haar boek "In de naam van de vader! Over de relatie tussen vaders en zonen" (Uitgeverij Acco, 224 pagina's, 22,20 euro). Ik kan het iedereen ten zeerste aanraden.

Het zet één van de zovele feministische mythes recht (het is de vrouw die de kinderen moet opvoeden, de man maakt liever carrière) en heeft het over het feit dat mannen vanwege hun partner gewoon de kans niet krijgen om zich met hun kinderen bezig te houden in dat territorium dat vrouwen al eeuwen angstvallig als het hunne afschermen: de verzorging en opvoeding. Ermee spelen en vooral hen straffen, dat mag papa wel, maar wee zijn gebeente als hij het waagt haar een opmerking te maken over voeding of verzorging van de kleine (en grote spruit). Dan botst hij op een muur waarmee vergeleken zelfs de weerstand die Marie Popelin moest overwinnen peanuts is.

Zo toont de auteur aan dat wanneer mannen in het nieuws komen het bijna uitsluitend om geweld gaat, nooit over positieve zaken, terwijl over vrouwen artikelen met hopen geschreven worden over moederliefde e.d. Over eenzijdige beeldvorming gesproken. Normaal zou je verwachten dat ZORRA (Meldpunt voor rolpatronen in media en reclame) hier al jaren geleden tegen in opstand zou zijn gekomen, maar neen hoor. Niet te verwonderen ook wanneer je weet dat, buiten de ene excuusguus, de ganse groep uitsluitend bestaat uit vrouwen die hun carrière te danken hebben aan hét voorbeeld van de eenzijdige uitwas van het klaagfeminisme : de universitaire leerstoelen Gelijke Kansen.

Mw Heylen zegt in een interview met de Morgen dd. 25/10 het volgende :

"Er is geen speld tussen te krijgen dat moeders een sterkere biologische band met het kind hebben, maar door daar steeds de klemtoon op te leggen, blijft de vader in het ongewisse betreffende zijn rol. In mijn optiek is de vader minstens even belangrijk als de moeder en hoeft het biologische het sociale niet uit te sluiten."

Spijtig genoeg hebben veel mannen op dit gebied dezelfde ervaring : ze worden enkel "gebruikt" om het kind te verwekken en eens dit achter de rug krijgen ze nauwelijks nog aandacht en wordt van hen enkel nog verwacht dat ze hard werken om veel geld binnen te brengen en mama aldus toe te laten zich volledig op haar jong te concentreren, zonder materiële hinderpalen. Maar hij mag zich zeker niet moeien met de moeder-kind-relatie.

Een zeer goed zicht biedt ons wat na het bevallingsverlof gebeurt. Heel veel vrouwen verlengen dit, als hun man voldoende verdient, met verlof zonder wedde, loopbaanonderbreking, of wat dan ook. Want het kind is toch nog zo klein. Wanneer je hen voor of tijdens hun zwangerschap erover hoort praten is het opvallend hoe vanzelfsprekend ze het vinden dat het zij zijn die onderbreken of erna nog halftime gaan werken. Geen enkele vrouw (en ik heb de test mmermaals gedaan) heeft op voorhand met haar partner afgesproken wie van beiden thuis zal blijven of halftijds werken. Allen aanzien dat als hun privilege. De mannen daarentegen hoor je in zo'n geval vaak zeggen dat ze gewoon de kans ertoe niet krijgen zonder thuis stormachtige ruzie, om niet te zeggen scheiding te veroorzaken. Voor een vrouw is dit een logisch gevolg van haar zwangerschapsverlof, voor een man een resolute breuk en vrouwen kunnen dit gewoon niet aanvaarden, laat staan begrijpen. Ze zijn zo op hun "jong" geconcentreerd dat het bij hen niet opkomt dat er 2 ouders zijn die beiden kunnen thuisblijven, halftijds werken enz.

Om dit een beetje toe te dekken werd de (zoveelste) mythe gelanceerd dat mannen liever carrière maken, mythe die natuurlijk nooit getoetst werd aan wat mannen echt willen, want in dat geval zouden vrouwen wel eens van een koude kermis kunnen thuiskomen. Daarenboven is het niet zo comfortabel om te weten dat van jou het financiële overleven van het gezin afhangt. Deze verantwoordelijkheid laten vrouwen maar al te vaak aan hun partner over.

Veel vrouwen aanzien hun beroep immers nog altijd als iets verplichts, tijdelijk of bijkomstig. O, als je met hen praat ontkennen ze het met verve, maar hoe vaak zien we niet dat, eens bevallen, voor heel veel vrouwen plots het werk eerder als een zware verplichting wordt gezien, die hen van hun kind verwijdert, en niet als een aangename en boeiende bezigheid.

Ook volgend citaat spreekt boekdelen :
"Heel ons systeem is ingesteld op de bescherming van de vrouw tegen de man, omgekeerd is het maar heel pover."
In haar praktijk als jeugdcriminologe kreeg Heylen vaak vaders over de vloer die hun kinderen
niet meer te zien kregen. "Velen vertelden me hoe erg ze het vonden, maar konden geen kant op omdat iedereen in functie van de moeder lijkt te denken."

De opeenvolgende ministerinnen van Gelijke Kansen waren immers niet geïnteresseerd in mannendiscriminatie en in hun zelfvoldaanheid waren ze ervan overtuigd dat vrouwen niets te verwijten viel in hun gedrag naar mannen toe. Van een "moedermaffia" hadden en hebben ze nog noit gehoord.

Hoog tijd dus dat mannen van positieve discriminaite kunnen genieten. Ik denk bv aan
* Bij echtscheiding veel vaker dan nu de kinderen aan de vader toewijzen tot de balans die nu sterk naar de moeder overhelt wat in evenwicht komt
* Bij het ministerie van justitie een speciale cel oprichten waar vaders bijn weigering van bezoekrecht terechtkunnen, in analogie met de onderhoudsgelddienst op financiën
* Tot de balans in evenwicht is worden mannen die loopbaanonderbreking nemen of halftijds gaan werken omwille van hun kinderen wel en vrouwen niet door de RVA uitbetaald. Of men kan mannen vanaf 20 en vrouwen pas vanaf 40 toelaten loopbaanvermindering te nemen. Deze vormen van positieve discriminatie zullen vrouwen aanzetten hun partner de kans te geven hun kinderen te verzorgen en te zien opgroeien. Daarenboven zal dan ook de financiele eindverantwoordelijkheid voor het gezin op vrouwenschouders komen te liggen wat op zijn beurt vrouwen weer zal aanzetten zich meer voor hun carrière in te zetten zodat ze eindelijk het zelfgecreëerde glazen plafond zullen doorbreken waar ze al zo lang over klagen (en waar ik in een volgende bijdragen eens grondiger zal op ingaan).

Tenslotte nog dit ter overweging (steeds uit hetzelfde artikel in De Morgen)
Maar mannen gaan niet in tegen hun vrouwen of moeders. Ze hebben te veel respect of liefde en ook al schreeuwen de koppen om reactie, slechts een kleine minderheid onderneemt er iets tegen. "Mannen durven zelf minder in te gaan tegen vrouwen dan vrouwen. Maar als zij het niet doen, doe ik het wel in hun plaats."

Dank je Marleen, eindelijk wordt aandacht geschoken aan het lijden van vaders en mannen. Nu maar hopen dat de media en het parlement de lat gelijkleggen, de bestaande discriminaties afschaffen en een bewustmakingscampagne opstarten om vrouwen dit onrecht duidelijk te maken.

17:52 Gepost door Dwarsligger | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

ja mooi artikel, zonder meer herkenbaar voor mij.
Iki breek mijn hersens over hoe dit patroon eens te kunnen doorbreken.
ik geloof dat ik een kans maak, is de tijd er rijp voor
zijn er recentere artikelen ??

Gepost door: paul kamsma | 06-01-09

Reageren op dit commentaar

Neen, ik heb nog meerdere artikelen geschreven over mannendiscriminatie, eenzijdig Gelijke-Kansenbeleid, maar over dit onderwerp is recent wel een artikel gepubliceerd waaruit blijkt dat manen wel degelijk met hun kinderen willen bezig zijn maar dat vrouwen terug het huis als hun domein aan het opeisen zijn. Ze willen wel werken, maar minder hard dan hun man. De financiele verantwoordelijkheid wordt dus terug afgeschoven op manenschouders. Vrouwtje verkiest het "knusse en veilige" huishouden. Veel jonge vrouwen willen het harde leven van hun moeders niet dat de feministen hen opdrongen, ze willen terug genieten van minder verantworodelijkheid. En ze zijn hiervoor bereid te prijs te betalen die in Betty Friedabns "The Feminine Mystique" zo goed beschreven wordt. Als manenn niet opletten komen ze dus ook weer terect in de situatie van hun grootvaders die zich een hartinfarct slaafden om hun vrouw alle luxe te bezorgen die ze van hem eiste. En neen, vrouwen zijn zeker niet bereid om de rollen om te keren. De veel minder bekende (wegens masculistisch) roman van Sloan Wilson "The Man in the Grey Flanel Suit" gaat dus ook weer zijn opwachting maken.

En natuurlijk ben ik benieuwd naar je "ik geloof dat ik een kans maak". Ik denk dat je veel mannelijke lezers zal helpen als je hier even een sluier oplicht van je plan ;)

Gepost door: Grimm | 14-01-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.