15-06-06

Lonen van Topmanagers

Een lid van de beheerraad van een grote maatschappij krijgt enorme zitpenningen (soms 1000 € of meer) telkens hij moet zetelen. Niet dat dat vaak is, enkele keren per jaar maar. Maar meestal is zo iemand wel lid van meerdere beheerraden en brengt hem dit een niet miniem zakcentje op. Kamioen van de beheerraden destijds was een zekere Baeyens van het ministerie van Economische zaken. Als ik me goed herinner had hij buiten zijn inkomen als ambtenaar nog inkomsten van 56 beheersfuncties. Een mega-cumulard dus.

Dan hebben die mensen wel een grote verantwoordelijkheid zou je zo denken. Neen hoor, totaal niets, ze weten zelfs niet eens wat er in het bedrijf omgaat. Waarvoor ze dan betaald worden ? Voor hun connecties zeker ? Ik weet het zelf niet. Ik weet alleen maar dat Ex-premier Dehaene beheerder was bij Lernout en Hauspie maar toen hij na het losbarsten van het fraudedossier hierover aan de tand gevoeld werd gewoon beweerde dat hij van niets wist omdat hij daar "alleen maar beheerder was". Mooi verdiend om niets te doen hé.

Eens je op een hoog niveau komt in de bedrijfswereld zie je tenandere steeds duidelijker de discordantie tussen productie, resultaat en verloning. Toplonen zijn gewoon schandalig hoog, een kaakslag voor de werknemers van de betrokken bedrijven, die vaak met een hongerloon tevreden moeten zijn. En het geval Picanol heeft bewezen dat dit zeker niet is omdat ze zo?n goed beleid voeren, integendeel zelfs. Hun opties die ze vaak bovenop hun astronomische lonen ontvangen hebben meestal voor gevolg dat ze niet verder kijken dan de volgende kwartaalcijfers.

Velen verliezen het maatschappelijk doel van een bedrijf uit het oog : werkgelegenheid creëren en kennen enkel de aandeelhouder als partij waarmee rekening moet gehouden worden. Werknemers zijn geen waardevol productiemateriaal, geen investering, neen, het zijn kostenposten. Machines worden minder vaak afgedankt dan mensen.

Toen men Votron, de topman van Fortis, na het publiceren van de jaarcijfers 2005 vroeg wie dit ten goede kwam antwoordde hij schaamteloos : de aandeelhouder. Het personeel werd doodgezwegen en heeft inderdaad geen eurocent mee mogen delen in dit economisch mirakel. Ook de klant kan nooit voldoende gestroopt worden en ziet jaarlijks de kosten van zijn bankproducten de hoogte inschieten en de service verminderen door personeelsgebrek. Maar mijnheer Votron, nu al één van de best, zoniet dé bestbetaalde manager van België, heeft zichzelf nog eens een keizerlijke loonsverhoging laten toekennen heb ik me laten vertellen (maar eerlijk gezegd sta ik hier niet garant voor de waarheid).

"Jamaar, die mensen gaan hoogstens 5 jaar mee" zei Karel Vinck toen over de hoge lonen gepraat ging worden in het parlement. Voor zover ik me kan herinneren gaat Karel al veel langer mee en zijn collega's ook. Zo'n snel verouderingsproces maken ze dus nu ook precies niet door.

"En ze moeten zeer ingrijpende beslissingen nemen en hebben dus veel verantwoordelijkheid" is een andere veelgehoorde manier waarop men deze perverse lonen goedpraat. Laten we dit eens nader bekijken. In de eerste plaats doen deze managers zelf niets aan de voorbereiding van die beslissingen. Het zijn hun ondergeschikten (zelf ook wel van hoog niveau) die het dossier samenstellen, die ook vaak de onderhandelingen voeren. Daarenboven zijn veel vergaderingen pure tijdsverspilling. Er wordt gepraat, maar beslissingen worden niet genomen want dat betekent "zijn nek uitsteken" en is te gevaarlijk voor de carrière.

Neen, over elk punt van vergadering 1 moeten enkele vergaderingen gehouden worden en minstens één werkgroep opgericht. De minste futiliteit vraagt maanden discussie. Als dan alles toch in kannen en kruiken geraakt dan komen de grote mannen op de proppen om te tekenen, de laatste details te beslissen en daarna met veel tromgeroffel de pers te woord te staan. Kortom, deze mannen zijn eerder de uithangborden dan de echte werkers, maar inderdaad, de beslissingen liggen bij hen.

En hoe gaan deze belangrijke onderhandelingen op topniveau ? Meestal aan een duurbetaalde restauranttafel, soms met een cadeautje of attentie links of rechts. Of zijn we de hoertjes al vergeten waarmeede Generale Maatschappij Eurosystem Hospitalier in Saoudi Arabië verkocht al vergeten ?

"Dan ga je toch niet ontkennen dat ze veel verantwoordelijkheid dragen" hoor ik hier en daar al opwerpen. Ja, dat ontken ik zeker. Die mannen begaan regelmatig enorme fouten met desastreuze gevolgen voor hun bedrijf en hun werknemers. Of ze doen kort en goed aan zelfverrijking, leegzuigen van hun bedrijf of wanbeheer. Of zijn we Exon al vergeten? Erop afgerekend kunnen ze er toch niet voor worden, integendeel. Telkens een firma hen ontslaat passeren ze langs de kassa om eventjes een som op te nemen waar iemand anders een leven lang moet voor werken. En dan kunnen ze elders herbeginnen en nog veel sneller een nieuw hoog loon bedingen. De ontslagvergoeding is dan ook een welkome aanvulling. En toch ontslaan firma?s soms hun topmanagers, hoewel niet steeds openlijk. Waarschijnlijk zal hen in dienst houden dus nog veel meer kosten, al was het alleen al maar omwille van de schade die ze berokkenen.

Neen, zo'n hoge toppen scheren die mannen niet, vaak ziet men later bij een restructurering of een overname, als het geen faillissement is, pas goed wat ze aangericht hebben. Maar dan is het te laat en hebben ze hun schaapjes al lang op het droge. En de miserie is voor de anderen. Denken we maar eens aan het failliet van de Galeries Anspach of SABENA.

Gelukkig zijn er 2 zaken die hen beschermen. In de eerste plaats zal hun personeel meestal wel genoeg beroepsfierheid hebben om zijn werk zo goed mogelijk uit te voeren. Ze proberen met kunst- en vliegwerk de kliënt tevreden te stellen en hem zo weinig mogelijk last te laten ondervinden van wat er binnen het bedrijf verkeerd loopt. De hogere kaders kunnen dus bokken schieten zoveel ze willen, het wordt op de werkvloer toch zoveel mogelijk rechtgezet.

Meestal realiseren ze zich op hun hooggeplaatste positie zelfs niet eens dat er iets verkeerd loopt. Daarenboven zijn ze slecht geïnformeerd omdat ze alleen maar weten wat men hen wil laten weten. Ze krijgen geen objectieve informatie, alleen ingekleurde. Ze worden immers omgeven door mensen die hen, om carrière te maken, naar de mond praten of die hun eigen fouten natuurlijk niet zullen blootgeven. Hun bedrijf kennen is er dus zeker niet bij voor deze topmanagers.

Tweede veiligheid tegen het bekend worden van hun onkunde is het feit dat het personeel niet mag lekken. Wat verkeerd loopt in het bedrijf mag, op straffe van ontslag, niet naar buiten bekendgemaakt worden. Vaak weet de buitenwereld dus niet hoe slecht het met een bedrijf gaat en dit geldt ook voor zeer grote bedrijven. Het zijn reuzen op lemen voeten. Het personeel kan er steeds moeilijker werken (besparingen staan altijd goed op de volgende aandeelhoudersvergadering) en raakt meer en meer gedemotiveerd. Zeker wanneer ze de loonkloof zien in hun bedrijf en wat beide uitersten voor hun loon moeten presteren.

20:40 Gepost door Dwarsligger | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

verdomd waar dit is er nu aan de hand bij ons bedrijf. ook mijn directe chefs verdraaien de waarheid om hun oversten het gat af te lekken omwille hun carrière, en ook wij, de werkvloer zijn weer het slachtoffer.

Gepost door: watje | 04-02-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.