01-08-06

Antisemitisme

In een vroeger artikel (Racisme) heb ik reeds een deel van dit anti-semitische gevoel dat bij sommige mensen leeft aangeraakt. Het gebrek aan integratie en het superioriteitsgevoel (God’s uitverkoren volk”) van bijna alle chassidim is er zeker één van. Het  door vele joden onvoorwaardelijk en ongenuanceerd steunen en goedpraten van Israels machtspolitiek is een ander. Het heeft voor gevolg dat veel mensen geen onderscheid meer maken tussen de staat Israël en de jood in de straat. Waar ze dus de staat Israel niet kunnen raken, behalve door Jaffa-appelsienen te boycotten, is het hen des te gemakkelijker om hun woede en machteloosheid om het onrecht dat dat land in stand houdt uit te werken op de joodse buurman, zeker wanneer deze uit solidariteit nogal zionistisch naar het Palestijnse probleem kijkt. Israels “misdaden” stralen af op die mensen die enkele eigenschappen gemeen hebben met deze staat (al was het enkel maar hun “jood-zijn”).

 

Wat mij, en ik denk veel anderen ook wel ergert is de manier waarop elke kritiek op Israel steeds opnieuw de mond gesnioerd wordt met de Shoah, de holocaust. Daarmee wordt werkelijk alles goedgepraat heb ik de indruk. Wanneer de Palestijnse muur en zijn wachttorens (in mijn ogen met reden) vergeleken wordt met torens van de concentratiekampen komt dadelijk het verwachte antwoord : “hoe durven jullie ons, die zo geleden hebben inn deze kampen, beschuldigen nu hetzelfde te doen ? ”. Net of deze voorbije ervaring Israel belet om acties te ondernemen die bij veel mensen herinneringen oproepen aan deze sinistere periode. Israel (en veel joden) misbruiken volgens mij de holocaust om onaanvaardbare zaken goed te praten of om kritiek te smoren die niet in hun smaak valt. Voor veel joden en Israeli’s staat kritiek op hun staat gelijk aan anti-semitisme, jodenhaat, onrespectvol gedrag ten opzichte van hun 6 miljoen doden enz. Hoewel deze totaal los staan van elkaar, in de hoofden van vele Israeli’s/joden wordt dit onderscheid niet gemaakt.

 

Ik heb dan ook het gevoel, en velen met mij, dat de holocaust in joodse middens gekoesterd wordt als een toppunt van slachtofferschap, een unieke kans om kritiek de mond te snoeren, een zichzelf blijven wentelen in een pijnlijk verleden. De shoah was inderdaad een misdaad van een exorbitant niveau en een traumatiserend effect, dat zal enkel een revisionist ontkennen, maar dat dit te pas en te onpas overal moet bijgesleurd worden, daar zie ik het nut niet van in. Tenzij om de aandacht af te leiden van de eigen misdaden tegen de mensheid of om mensen een slecht gevoel, om niet te zeggen een schuldgevoel aan te praten wanneer ze een kritische noot laten horen.

 

En zo vrij van zonden is Israel zeker niet. Of is het doodschieten van een onschuldig kind dat met zijn vader schuilt achter een ton dan zo noodzakelijk ? Is het doodslaan van een krijgsgevangene in Gaza met een steen door enkele israelische soldaten dan zo’n weldaad? Is het met een buldozer omvergooien van een palestijse woning en het op straat zetten van de inwoners dan wel zo beschaafd ?  De schaal is anders, maar het effect is hetzelfde : pijn, lijden, onrecht.

 

Ook doen de joden vaak alsof zij de enigen zijn die zo’n Endlösung hebben meegemaakt. Op een systematische bureaucratische manier werden door de nazi’s ook de linksen (lang voor de joden), de homo’s en de zigeuners uitgemoord. De Turken hebben begin 20e E ook 2 miljoen armenen uitgeroeid, de Spanjaarden en Amerikanen hebben miljoenen indianen uitgemoord, de Boers kwamen ook in concentratiekampen terecht, die dus zeker geen Duitse maar wel een Engelse uitvinding waren. Kortom : de schaal en de georganiseerde manier waarop de holocaust plaatsgreep was ongeëvenaard maar ze was zeker niet de eerste uitroeiingscampagne uit de wereldgeschiedenis (wat ze natuurlijk helemaal niet goedpraat). Veel andere volkeren kunnen terugkijken op een even grote of zelfs grotere Endlösung (procentueel ten opzichte van de totale betrokken bevolking dan). OK, de anderen zijn reeds te lang geleden om nog vers in het geheugen te liggen, maar laten we objectief zijn : de levensomstandigheden van de palestijnen de laatste 50 jaar waren en zijn ook niet zo menswaardig. Dit is dan misschien geen shoah, maar ergens past het ook niet meer in een eenentwintigste eeuw om kinderen te beletten naar school te gaan, een ganse economie te ontwrichten, een presidentieel paleis van de buitenwereld af te sluiten enz. Kortom, rekening houdend met de evolutie van de civilisatie is wat Israel met de Palestijnen uithaalt zeker niet kosjer en is het niet meer ver verwijderd van een structurele, bureaucratische aanpak. En Sabra en Shatilla mogen ook gerust doorgaan voor een misdaad tegen de menselijkheid.

 

“Maar we moeten ons verdedigen” hoor je dan antwoorden. In de eerste plaats is verdediging om die naam waard te zijn van eenzelfde grootteorde als  het kwaad waar tegen verdedigd moet worden. Is dat niet het geval dan is er sprake van misbruik van macht, opportunistisch gebruik van omstandigheden, agressie, wraak enz.  En Israel is duidelijk veel sterker dan die enkele Hezbollah-strijders, zelfs sterker dan zijn  buurlanden. De methoden die het gebruikt zijn dan ook buiten alle proportie en mogen niet meer de vlag “verdediging” dekken, integendeel, Israel is zelf de meest bedreigende en gevaarlijkste factor geworden in de ganse regio. En het weet zeer goed dat het straffeloos zijn gang kan gaan. Vandaar de disproportie tussen doel en middelen.

 

Ik kan nu wel begrijpen dat een volk dat eeuwenlang slachtoffer is geweest van pogroms wat gevoeliger is voor gevaar dan een volk dat eeuwenlang in alle rust van de vrede kon genieten. Komt daar ook bij dat het vervolgingsgevoel infeite de joden bij elkaar houdt. Wat ik daarmee bedoel is dit : de joden als bevolkingsgroep ontstonden tijdens de Babylonische ballingschap in de 7e E VC. Toen werden een massa inwoners van de “12 stammen,” weggevoerd naar de vreemde en het was hun gemeenschappelijke afkomst, hun lotsverbondenheid, dat hen het gevoel gaf “een eiland te vormen”. Om dit te versterken werd door 2 schrijvers (de Elohist en de Jahwist) een geheel van mythen, sagen en geschiedenis op schrift gesteld, niet enkel uit Israel zelf, maar voor een groot deel overgenomen van de Babyloniërs en overgezet naar joodse plaatsen en personen. Dit boek werd de Bijbel. Het is door zich af te scheiden van hun omgeving, door zich “apart” te voelen, meerderwaardig zelfs (“Gods uitverkoren volk”) dat de joden erin slaagden niet te verdrinken in hun omgeving. Hun bijbel porde die mentaliteit nog aan, o.a. door speciale “leefregels” op te leggen.

 

We mogen volgens mij dan ook zeggen dat een essentieel facet van het jodendom die afzondering is. In de loop der eeuwen is dit deel gaan uitmaken van de joodse cultuur en werd dit steeds opnieuw aangezwengeld om afzonderlijk te kunnen blijven bestaan en zeker niet op te gaan in de hun omringende volkeren. Het gevoel “anders dan de anderen” te zijn is heel sterk bij de joden. Dat dit niet zonder reactie was van hun omgeving is niet te verwonderen. Onbekend is onbemind. Discriminatie was dan ook hun deel en hierdoor zagen ze zich bevestigd in hun slachtofferrol. Een infernale spiraal werd in gang gezet : om te overleven als volk (tegelijk ook als religie) moesten ze zich afzonderen en om zich af te zonderen moesten ze zich ongewenst weten. Hierdoor was elke pogrom infeite een versterking van hun eigenheid. Niet voor niets dat de oosteuropese joden de meest “beginselvaste” waren. De “pijpekrullen-joden” hebben dan ook hun ontstaan in Polen en Rusland.

 

Ze kwamen hierdoor terecht in een situatie waarin ze enerzijds niet konden integreren en anderzijds het ook niet echt wilden. Niet elk getto is opgelegd, dat zullen de Antwerpenaren kunnen bevestigen. En het zijn niet enkel de Turken en Marokanen die weigeren te integreren. De antwerpse chassidim zijn ook geen toonbeeld van contact met de autochtone bevolking. Velen hebben vaak zelfs een dubbele nationaliteit en niet zelden ontbreekt de Belgische daarbij zelfs ! Elke vervolging was een versterking van hun eigenheidsgevoel maar ook van hun overtuiging door niemand geliefd en door iedereen bedreigd te worden. Zo settlenden ze zich in hun situatie en was de wil om er echt uit te geraken en deel uit te maken van hun omgeving ook niet bijzonder groot. De keuze was : integreren en verwateren of apart blijven en als jood voortbestaan, met de vervolgingen nu en dan als keerzijde van de medaille. Degenen wiens voortbestaan afhing van deze “joodse eigenheid”, de rabbijnen bv, legden natuurlijk vooral de nadruk daarop en hamerden op de eeuwen van vervolging, het uitgebannen zijn uit hun land (de diaspora) en het verlangen naar terugkeer.

 

Dat is volgens mij de reden waarom Joden zowat de enigen zijn die er generaties lang in slagen om afgescheiden te leven van hun omgeving, zonder enige poging te ondernemen om zich te integreren. Wat hen er niet geliefder op maakt. Waardoor ze dan weer permanent beducht (moeten/kunnen) zijn voor vervolging. Vandaar dat de joden waarschijnlijk het gevaar waaraan ze blootstaan overschatten en niet meer in de juiste proportie (kunnen) zien. Maar zelfs de meest verblinde fanatieke Israeli moet het nu toch duidelijk zijn dat het gevaar bijlange niet zo groot is als hij gelooft.

 

De joden was ook eeuwenlang op het hart gedrukt dat Israel hen ontnomen was (de “diaspora” was hier het gevolg van) en dat ze een historisch recht hadden op dat land. Ze wilden na WO II dus niet zomaar een eigen land maar wel “hun” land, het historische Israel. Vandaar dat de zionisten in 1948 weigerden dat ze Oeganda zouden toegewezen krijgen vanwege de UNO. En het is deze overtuiging, dat de palestijnen enkel eeuwenoude inbrekers waren in “hun” land, die de teruggekeerde joden zo arrogant maakte tegenover deze oorspronkelijke bewoners en hen ertoe brachten om hen te verdrijven, soms met geweld, maar meestal via geld van joden in de diaspora. 

 

De UNO heeft deze historische claim aanvaard en gelukkig is nog geen enkel ander land op de idee gekomen om dezelfde redenering te gebruiken wanneer ze een land willen bezetten. Anders was Ethiopië nu grotendeels Egyptisch (faraonische periode), Europa Frans (Napoleon), Azië Japans (WO II) enz. En elk land zal wel een periode in de geschiedenis vinden waarop ze zich zal kunzen baseren voor haar claim. En elke claim zal wel een andere, zeven historische, tegenover zich kunnen geplaatst zien. Al de hiervoor aangehaalde landen zijn immers natuurlijk ook Italiaans want ze behoorden tot het Romeinse Rijk, waarna Tunesië in naam van Carthago weer Sicilië en Spanje kan opeisen en Griekenland Oost Turkije, Z Frankrijk, Z Italië en, nogmaals, Sicilië. Kortom, het aanvaarden van dergelijke claims is een voortdurende bron van problemen, en Israel is hier een zeer mooi voorbeeld van.

 

Het wordt dus hoog tijd dat de Israelier begrijpt dat de beste garantie voor zijn veiligheid een eerlijke oplossing zou zijn voor het Palestijnse probleem, met een eigen staat. Maar zo ver durf ik niet denken. Ik denk dat het zelfmedelijden, het gebrek een kritisch vermogen, de ooglappen, maar ook de voortdurende angst waarmee de meeste israeli’s rondlopen hen beletten om dit in te zien. De joodse bezetters van deze gebieden kunnen dan burger worden van de Palestijnse staat, net zoals er palestijnen burger zijn van Israel. Ze zullen dan wel hun protectie en voorrechten kwijt zijn, maar de regio zal er enkel maar rechtvaardiger door worden. 

17:52 Gepost door Dwarsligger in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.