19-11-06

Klootzakjes 1

Ik ben gedurende 2 jaar lid geweest van Rendez-vous, de bekende kennismakingssite waar mannen en vrouwen van alle leeftijden hopen een nieuwe relatie te vinden. O niet zozeer om zelf een nieuwe relatie op te bouwen hoor, ik was namelijk gehuwd in die periode. Maar vriendschap zocht ik er wel, dat moet ik toegeven.

Daarnaast vond ik dat op de fora zeer interessante discussies plaatshadden en aan enkelen ervan heb ik dan ook meermaals een bijdrage geleverd. Hoewel ik ook over politiek, kunst en zo mijn zegje deed, toch waren het vooral de psychologische onderwerpen die me aantrokken. Na enkele interventies was er een grote hoeveelheid vrouwen die me privé aanspraken om eens te praten over problemen waar ze mee zaten en die ook soms aan bod waren gekomen in de fora. En daar viel me al snel iets op dat ik vroeger al wel ondervonden had maar waarvan het structurele nooit echt goed tot me was doorgedrongen. Het was bv heel opvallend dat veel vrouwen met eenzelfde klacht zaten : ze waren verliefd geworden op een man die met hen de vloer aanveegde. Maar ze konden er zich emotioneel niet van losmaken. Ze waren dan ook gevoelsmatig compleet in de puree gedraaid door hem.

Toen ik hun verhalen hoorde werden de overeenkomsten nog duidelijker, en sindsdien is dit een vaststelling die ik heel vaak doe in mijn gesprekken met “nieuwe patientes”.

Ik moet om te beginnen zeggen dat intellect helemaal geen rem zet op deze emotionele ramp, integendeel. Een deel van deze vrouwen is erg intelligent en ook vaak hooggeplaatst. Er zijn er verscheidene voor wie tevoren ratio een overheersende rol had gespeeld in hun leven. Wanneer deze dames plots verliefd worden dan is dit voor hen zo’n overdonderend gevoel dat ze er echt door overspoeld en meegesleurd worden. Wanneer die man hen dan later pijn doet zijn ze zo weinig gewoon hun emoties te analyseren en ermee om te gaan dat ze totaal overgeleverd zijn aan het spel dat hij met hen speelt. Ook het feit dat ze zelden in zo’n situatie terechtkomen omdat ze zeer voorzichtig zijn voor ze zich met iemand in zee begeven maakt dit soort vrouwen extra kwetsbaar. 

Maar ook minder kritische vrouwen kiezen massaal voor het soort mannen dat ik kortaf “klootzakjes” zou noemen : mooipraters die gespecialiseerd zijn in het inkapselen van een vrouw met kleverige spindraden. Ze willen zoveel mogelijk slachtoffers in hun web verzamelen en houden ervan haar te zien spartelen.

Men zegt vaak dat de meest erogene zone van de vrouw haar oren is. Slaag erin om daarin door te dringen en ze valt voor jou. En daar zijn deze mannen specialist in. Ze voelen heel goed aan wat de vrouw graag wil horen en ze specialiseren zich vaak in vrouwen van laat-middelbare leeftijd.

Deze  zijn zich goed bewust van hun lichamelijke “aftakeling” en vragen niet beter dan op dat punt gerustgesteld te worden. Zeg ze dat ze mooi zijn, aantrekkelijk, charmant en ze slopen eigenhandig hun laatste verdedigingsmuren. Dat is wat ze willen horen, zelfs al weten ze diep in hun hart wel dat hen hier stroop aan de baard gesmeerd wordt. Maar ze voelen zich terug geapprecieerd, bemind, ze staan terug in het centrum van een mans aandacht. Meer is niet nodig om hen te laten zweven, verliefd te maken en hen te laten vallen voor de Don Juan. Ramp hierbij is dat voor enorm veel vrouwen “liefde” synoniem is van “verliefdheid”. Vrouwen denken er niet aan een relatie aan te gaan met een man waar ze niet verliefd op zijn, en als ze verliefd zijn betekent dat in hun ogen automatisch dat ze van hem houden. Een man die hen geen  verliefdheidsgevoelens geeft is een man die ze eventueel wel zien zitten als een goede vriend, maar “niets meer”. En daar loopt het verkeerd. Voor hem is ze een zoveelste parel aan zijn kroon, zij van haar kant bemint deze man met hart en ziel. Is ze alleenstaand dan heeft ze vaak elke hoop op een nieuwe langdurige relatie al lang opgegeven en nu ziet ze deze toch nog plots mogelijk worden. Zit ze zelf in een relatie dan is dit haar vlucht uit de passieloosheid, de routine. Ze beleeft “een avontuur”, ze “herleeft”, ze “ontplooit zich”. Allemaal zaken waarvan ze denkt dat haar man haar dit onmogelijk maakt. Veel vrouwen van die leeftijd dumpen dan ook hun man of gaan avontuurtjes aan achter zijn rug. De nieuwe “schat” is zeer welkom om haar te verlossen uit haar verveling. Dit bindt haar nog meer aan hem.

Maar waar dit voor haar menens is is het voor hem niet meer dan een spel. Hij is immers helemaal niet geïnteresseerd in een vaste relatie, officieel of geheim. Zich binden wil hij niet, zijn macht voelen des te meer. Wanneer hij de eerste keer met haar naar bed gaat is hij dan ook al bezig zijn volgende slachtoffers in te palmen. En wanneer ze hem niets nieuws meer te bieden heeft gaat hij op de volgende over. Sommigen raken echter nooit meer los van hem. En dat streelt zijn ijdelheid en deze vrouwen worden dan ook behandeld als muizen door een kat : de ene dag “laat hij haar los”, “geeft hij haar haar vrijheid terug”, de andere dag “kan hij toch niet verder zonder haar”, heeft ze toch “het mooiste lichaam”, is ze “meer waard voor hem dan al die anderen, die maar avontuurtjes zijn”, ….

Kortom, hij speelt het dodelijke spel van aantrekken en afstoten. Wie daarvan het slachtoffer is kan zich gewoon niet vrijvechten omdat het een enorm pervers gebruik maakt van de onzekerheid die het creëert : “zou het toch waar zijn” ? “zou ik toch meer waard zijn voor hem dan de anderen” ? “hij twijfelt nog, ik moet alleen maar geduld hebben en hem vooral niet onder druk zetten”, “als het waar is mag ik zelf niet breken want wie weet wat loop ik dan mis”, ….

Het slachtoffer wordt daardoor permanent heen en weer geslingerd en krijgt geen tijd een rouwproces door te maken voor de gebroken relatie. Telkens opnieuw wordt deze immers omgezet in “een bestaande” relatie, steeds opnieuw wordt ze geherdefinieerd en wordt de vrouw in de war gebracht. Ze weet niet meer of deze relatie nu al dan niet de moeite loont, maar ze durft geen knoop doorhakken. Ze voelt zich slecht, rationeel weet ze dat dit geen leven is, maar emotioneel is ze volledig in zijn ban.

Want hij doet haar dan wel pijn, maar hij kan toch o zo lief zijn, hij kan toch zo mooi muziek spelen, vertellen, noem maar op. Er is altijd wel iets wat goede herinneringen in haar oproept, herinneringen die ze voor geen geld ter wereld wil gemist hebben. En die ze dus misschien terug zal krijgen als de relatie terug van de grond komt.

Soms legt ze de oorsprong van zijn houding ook bij anderen dan bij hem. Het is omdat zijn baas zo moeilijk is dat hij zo prikkelbaar is, het is omdat zijn vrouw hem teveel controleert dat hij zo vaak breekt, …Dat laat toe hem te blijven zien als een slachtoffer, niet als een dader. En diep in zich is dat ook wat ze wil : geloven in zijn eerlijkheid, zijn liefde voor haar. Want dat heeft ze hard nodig, dat geeft haar zelfvertrouwen, dat ondersteunt haar zelfbeeld.

Op Rendez-vous zit zo een zekere Koen die een meester is in dit spel. Maar ook andere mannen gebruiken het om een vrouw aan zich te binden en zelf de vrije hand te hebben. Hebben ze een korte tijd niemand dan kunnen ze toch nog altijd naar haar terugkeren in afwachting van de volgende. Ze zitten dus nooit zonder bedgenote. Voor haar daarentegen is iedere afspraak een bevestiging dat het allemaal wel weer zal goedkomen en ze gaat dus weer investeren in hem.  

13:00 Gepost door Dwarsligger in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.