07-01-07

Trouw in de relatie 2

Deel 1 van dit artikel is gecentreerd op mijn BDSM-beleving en staat derhalve op deze “gespecialiseerde” blog. Gezien deel 2 meer algemeen van opvatting is komt het hier terecht. Wie deel 1 ook eens wil lezen kan steeds rechts in het midden de link naar mijn BDSM-blog aanklikken en daar het stuk inzien.

Nog niet opgemerkt dat mensen in de liefde erg exclusief zijn ? Jawel toch ?  Iedereen wil zijn geliefde voor zich alleen, hij wil ze niet delen en hij wil ook niet gedeeld worden.

Persoonlijk begrijp  dit niet echt. Waarom zou je de ene “vriendin” dumpen voor de andere ? Dump je je eerste kind wanneer er een broertje of zusje bijkomt ? Neen toch ? Waarom dan zo de nadruk leggen op de eis tot exclusiviteit wanneer het om een partner gaat terwijl iedereen als vanzelfsprekend aanneemt dat liefde verdelen probleemloos gebeurt als het om gezinsuitbreiding gaat? Waarom gelden op gebied van liefde voor leeftijdsgenoten andere regels dan op gebied van liefde voor kinderen ? Waarom zou op het ene gebied iets niet kunnen wat op het andere gebied doodnormaal wordt gevonden ?

De reden is volgens mij dat deze exclusiviteit niet rationeel is maar een gevolg is van 3 factoren : een emotionele, een maatschappelijke en een biologische.

Wie verliefd is wil zijn “object” voor hem alleen, wil dit zeker niet delen. En het object wil zelf, als het ook verliefd is, zeker niet gedeeld worden. Tot daar geen probleem. Maar verliefdheid blijft niet duren. Het is een schemertoestand die door de natuur is “uitgevonden” om 2 mensen bij elkaar te brengen zonder dat “externe f    actoren” roet in het eten kunnen strooien. Door het feit dat beiden enkel op elkaar gefocust zijn, en dat voor 100% van de tijd, krijgen andere zaken geen kans om twijfel te zaaien. Doordat men in die periode ook in een roes verkeert waarbij men blind is voor de nadelige karaktereigenschappen van de aanbedene krijgt de relatie de tijd om ongestoord te groeien. Beiden kunnen elkaar leren kennen op basis van enkel positieve factoren. Na een tijdje valt deze verliefdheid weg en worden de ogen geopend, maar meestal is dan een voldoende graad van intimiteit en informatie over de partner bereikt zodat men op deze basis verder aan de groei van de relatie kan werken.

Wil je iets echt goed “bestuderen” dan moet je er ook een groot deel van je tijd in steken. De aandacht verdelen tussen 2 “studie-objecten” is nefast voor een “specialistische” kennis. Niemand is er dan ook tijdens die verliefdheidsperiode in geïnteresseerd kennis te maken met een andere partner, laat staan ook op hem of haar verliefd te worden. Dit is gewoon onmogelijk.

Later blijft deze “drang” om uniek te zijn doorspelen. Iedereen is graag uniek en dan zeker in de ogen van zijn geliefde. Dus is het niet zo prettig wanneer deze “een ander heeft”. Zelfs wanneer men rationeel goed zou weten dat hij/zij de relatie niet opblaast, dan nog vertrouwt men het emotioneel niet. Men wil immers zekerheid.

“Een ander hebben” is ook niet erg bevorderlijk voor het zelfbeeld. “Ben ik dan niet voldoende” (de eerste vraag die bij vrouwen opkomt meestal), “is hij beter in bed dan ik ?” (de eerste vraag die bij mannen opkomt meestal), “wat heeft zij dat ik niet heb ?” allemaal twijfels die ineens de kop opsteken. Het zelfvertrouwen krijgt een knauw en dit is geen prettig gevoel.

Emotioneel is het vreemdgaan van de partner dan ook vaak een steek in het hart. En hier ligt al een eerste verschil met de relatie “kinderen”. Die aanziet men immers nooit als concurrenten. Allé, een man heeft vlak na hun geboorte soms wel eens dat gevoel maar dat duurt niet erg lang, als zijn vrouw hem tenminste niet totaal verwaarloost.

Biologisch ligt de zaak veel gemakkelijker. De mens is sequentieel monogaam, wat wil zeggen dat hij opeenvolgende partners heeft maar telkens trouw is aan de partner van het moment. De man zal intussen wel vreemdgaan, maar de relatie daarom nog niet opblazen, de vrouw gaat vreemd tto ze in verwachting is. Over het waarom van al deze zaken verwijs ik naar mijn site. Voor vrouwen vindt u de redenen op http://lucius-scaevola.tripod.com/id26.html. En voor mannen op http://lucius-scaevola.tripod.com/id70.html. Ik ga er dan ook niet dieper op ingaan hier.

Feit is dat de mens biologisch geprogrammeerd is om om de 4 jaar ongeveer van partner te veranderen. Na 4 jaar was een jong van de paranthropus immers al bekwaam om “zijn plan te trekken”, was het gespeend en was ze klaar voor “een volgende worp”. Vader was niet meer zo strikt nodig, moeder ging met een ander mannetje in zee, kwestie  om haar kansen op een sterk jong en de genetische variatie te verhogen.  Vandaar ook de beruchte “7-year itch” : het gevaar op vreemdgaan verhoogt sterk na ongeveer 7 jaar relatie (2 maal de “normale duur” dus). 

Zowel mannen als vrouwen zijn erg possessief in die monogame periode, maar hun redenen verschillen. Mannen willen niet opgezadeld zitten met de verantwoordelijkheid voor het jong van een vreemde. Vrouwen van hun kant vrezen dat een man die vreemd gaat niet altijd ter beschikking zal zijn van haar en haar nest op het moment dat dit moet verdedigd worden. Of dat hij niet voldoende voedsel zal kunnen aanbrengen om haar jong toe te laten op te groeien. De kans zit er immers in dat hij ook voedsel naar de jongen van het andere nest zou brengen.  Mannen hebben het dan ook moeilijk met het vreemdgaan zelf van hun partner terwijl vrouwen eerder schrik hebben dat hij (emotioneel) teveel zou betrokken raken bij de andere. Waar hij het voortplantingsproces zelf moet vrezen is zij wel zeker van de vader, maar vreest ze onvoldoende ondersteuning.

En dan is er nog het maatschappelijk aspect. Ook dit is mijns inziens de moeite waard om er eens aandacht aan te besteden. Vandaag de dag gaan veel mensen vreemd. Het gebeurt wel nog vaak in het geheim om de partner niet te kwetsen of omdat men liever heeft dat deze het niet weet. Partnerruilclubs zijn vandaag de dag eveneens goed vertegenwoordigd en druk bezocht zodat ook “open bloot” vreemdgaan niet meer zo taboe is als in de jaren ’50 bv. In het begin van de jaren ’70 was er ook zo’n periode van “vrije sex” die zich onder andere uitte onder de vorm van communes.

Deze laatsten werden een fiasco, onder andere omdat een groot deel van de deelnemers zich niet konden vrijmaken van hun opvoeding die de nadruk had gelegd op “trouw aan de partner”. Deze werd door de kerk voorgeschreven en stond eveneens ingeschreven in de normen van de gegoede burgerij, een bevolkingsklasse die na WOII steeds meer nagebootst werd door de lagere en middenburgerij, de hoofdmoot van onze sociale maatschappij. Wat tevoren dus specifiek was voor de Biedermeiers en hun opvolgers werd een maatschappelijke regel. Trouw aan de partner werd wet, overspel strafbaar, hoewel voor manenn enkel op papier.

De reden waarom van vrouwen extreme trouw geëist werd maar mannen hun gang konden gaan is economisch. En het is ook deze economische factor die aanleiding heeft gegeven tot het instituut van het huwelijk.

Dit was eeuwenlang bedoeld als een samenbrengen van patrimonia. Men huwde niet uit liefde, wel om zijn bezit te vergroten. De Bourgondische hertogen zullen deze politiek tot nooit geziene toppen voeren en later zal de burgerij deze methode overnemen.

Opdat geen enkele “bastaard” een deel van het bijeengehuwde bezit zou kunnen in handen krijgen was kuisheid en trouw van de vrouw essentieel onderdeel van deze structuur. Een man van zijn kant kon gerust vreemd gaan omdat de afstamming wat bezit betreft enkel via de “wettige echtgenote” liep. De onwettige kinderen kregen bij de koningen wel sinecures in de schoot geworpen maar ze konden nooit aanspraak maken op enige vorm van wettelijk recht. Hoertjes en maitresses waren dan ook totaal ongevaarlijk voor de geldende moraal.

Later recupereert de kerk ook dit maatschappelijk verschijnsel en maakt er een sacrament van. Vanaf nu is elke vorm van samenwonen onmogelijk zonder het fiat van dit allesoverheersende instituut. Ook de laagste klassen worden in het kader geperst en tot trouw verplicht. Erg was dit niet want een relatie ging nooit heel lang mee en het “tot de dood ons scheidt” droeg dan ook vaak slechts enkele jaren. Kraambed, epidemies, oorlogen zorgden ervoor dat bovengenoemde “natuurlijke periode” niet ondraagbaar lang werd verlengd. Hertrouwen was routine in die periode.

Toen echter de levensverwachtig omhoogschoot, eind 19e en begin 20e eeuw werd levenslang toch wel heel lang. Vreemdgaan nam enorme proporties aan bij de mannen (met vrouwenwensen werd geen rekening gehouden, dat waren enkel broedmachines om erfgenamen op de wereld te zetten). 

De regel van trouw is in de hogere maatschappelijke echelons dan ook steeds soepel toegepast door, tenminste door de mannen. Een maîtresse was sociaal volledig aanvaard, bordeelbezoek eveneens. Er was toen dus nergens sprake van geestelijke trouw, het draaide allemaal rond “de eer ophouden”. Wie het te bont maakte en het té openbaar deed werd maatschappelijk echter een paria. Deze burgerij was immers uiterst hypocriet. Maar een man kon gerust een groot deel van zijn inkomen spenderen aan zijn “cocotte” of aan een “grande horizontale”.

Bij de ineenstorting van de haute bourgeoisie tengevolge van WO I kon de kerk een “morele staatsgreep” plegen wen kwam trouw heel hoog op de waardenschaal terecht. Het is deze puriteinse levensvisie waar mensen van mijn generatie mee zijn grootgebracht. Want onze ouders leerden het van onze grootouders, voor wie deze waarden absoluut en onaantastbaar waren. Gedurende 3 generaties werd ontrouw aanzien als een misdaad waar enkel maar een echtscheiding wegens schuld kon op volgen. Veel mensen van mijn generatie (boven de 45) hebben deze waarden met de paplepel binnengekregen en kunnen er zich, hoewel ze er rationeel vaak al niet zo vast meer achterstaan, deze emotioneel toch niet naast zich neerleggen. Ze hebben enorme problemen met “vreemdgaan”. Maar daarop gaan we ingaan in het derde artikel over dit onderwerp.

15:33 Gepost door Dwarsligger in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

vreemd gaan ik ben helemaal niet gelovig.
moeten we terug leven zoals in de oertijd? iemand zien bukken en hopla? en dan alle verantwoordelijkheid maar afschuiven naar de vrouwen?
is geen kritiek, maar gewoon bedenkingen.

Gepost door: watje | 25-02-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.