25-01-07

Trouw in de relatie 3

Zoals we zagen wordt de dag van vandaag regelmatig een scheve schaats gereden. We zagen in vorig artikel ook dat de “scheve schaatsers” uit de midlifecategorie van thuis uit een normenschaal hebben meegekregen die dit alles streng afkeurt. Alleen hebben ze het geluk gehad in hun “experimenteerperiode” als adolescent een tijd gekend te hebben waarin nogal vrij werd omgesprongen met sexualiteit. Velen hebben in hun jeugd dan ook een periode meegemaakt waarop niet al te nauw werd gekeken met wie men in bed dook.

Met het ouder worden wordt men over het algemeen ook wat bezadigder en opvoeding veeg je nu eenmaal ook niet zo snel onder tafel. Eens ze een vaste relatie kregen eisten mijn generatiegenoten van hun partner dan ook volledige trouw. Iedereen was immers geïndoctrineerd met de idee dat dat zo hoorde en dat “ontrouw” pijnlijk moest zijn. Als deze ontdekt werd deed ze dan ook inderdaad veel pijn.

Ondertussen zijn hun kinderen de deur uit en hebben ze weer tijd om aan zichzelf aandacht te besteden. De fameuze midlifecrisis breekt uit. Massa’s in deze leeftijdscategorie merkten daarbij dat ze toch wel wat gemist hadden in hun leven en besloten dit versneld in te halen. Mannen namen zich een nieuwe eega die hun dochter kon zijn,  vrouwen gingen vreemd achter de rug van hun echtgenoot. Ze waren minder dan hem immers bereid het materiele comfort op te geven dat samen opgebouwd was in de voorgaande periode.

Resultaat is dat het aantal vrouwen die hun partner nog niet bedrogen hebben sinds, laten we zeggen, hun 45e verjaardag, uiterst klein is. Een zeer groot gedeelte onder hen ging of gaat vreemd. Omdat ze toch “al lang niet meer écht gelukkig waren” wordt hun ontrouw snel goedgepraat. De indoctrinatie uit hun jeugd, waaraan ze tot dan toe met ijzeren vuist de hand hielden, wordt snel diep weggeborgen. Diep in hen knaagt het wel een beetje wanneer ze terug thuis komen na een avontuurtje, maar ook dat slijt rap.

Deze vrouwen leren dan iets wat mannen al 20 jaar vroeger ontdekt hebben : trouw is kunstmatig en heeft niets te maken met de menselijke natuur. Het is een eis die sterk afhankelijk is van de tijdsperiode en de cultuur waarin men leeft. Ingeboren is ze zeker niet. Wie er rationeel over nadenkt kan er dan ook niet echt serieuze argumenten voor aanhalen, zeker voor ãjarigen waar gezamelijke verantwoordelijkheid voor de kinderen geen druk meer kan uitoefenen.

Want laten we eerlijk zijn, waarom zou iemand niet van 2 personen tegelijk kunnen houden ? Houdt men minder van het oudste kind wanneer dit een broertje of zusje krijgt ? Raakt dit dan plots in de vergeethoek ? Neen toch. Waarom zou iemand zijn liefde wel kunnen verdelen tussen 2 of meer kinderen maar niet tussen 2 volwassenen ?

En als men aanvaardt dat men naast zijn partner toch nog diepe vriendschap kan koesteren voor een tweede persoon van het andere geslacht, waarom is het al dan niet hebben van sex dan zo belangrijk om deze relatie te aanvaarden of te veroordelen ? Waarom maakt alleen dat ene facet zo’n groot verschil ?

Het “dierlijke” deel van de man zal hem dit, zoals we zagen, doen afwijzen bij zijn partner, maar wanneer deze de menopauze voorbij is speelt dit al veel minder mee. Een man is immers biologisch ook geprogrammeerd om zijn interesse te verliezen naargelang de vruchtbaarheid van de vrouw achteruitloopt. De vrees op zwangerschap is biologisch dan ook zwaar geslonken bij een vrouw van 45+. We kunnen dan ook concluderen dat deze afkeer voor sex buiten de relatie een sociale regel is die geen diepere basis heeft. Anders zou de aanvaarding van vreemdgaan ook niet zo plaats- en tijdsgebonden zijn.

Wat de vrouw betreft, daar speelt een andere factor mee die veel minder met leeftijd te maken heeft. Een primatenvrouwtje zoekt, zoals we in een vorig artikel zagen, veiligheid en bescherming bij het mannetje. En deze gevoelens heeft ze haar ganse leven. Het verzwakt wanneer de “jongen” de deur uit zijn, maar blijft toch ergens hangen.

Zij heeft dan ook vooral problemen met de emotionele zijde van de zaak. Ook in haar overspel kan ze moeilijk aanvaarden dat de aandacht van haar “partner” nog naar iemand anders gaat. Waar ze aanvaardt dat een tweede kind haar niet zal beletten ook het eerste voldoende aandacht te geven, toch kan ze hetzelfde niet geloven van haar partner tegenover haar. Dit verklaart waarom zelfs een vrouw die vreemd gaat ook van haar “partner in crime” niet kan verkroppen dat hij meerdere “scharrels” heeft. Ze wil voor hem uniek blijven. Gezien ze zelf in een relatie zit kan ze dat van hem ook wel aanvaarden, maar verder “afwijken van de norm” mag hij niet. Waar mannen dus minder moeite hebben met het vreemdgaan met meerdere vrouwen, zullen vrouwen zich meestal beperken tot 1 partner en ze zullen deze trouw ook van hem eisen.

Laten we wel duidelijk zijn : alles wat hier totnogtoe gezegd werd over vreemdgaan geldt enkel voor een “nevenrelatie” die meer dan sexueel is. Gaat het enkel om sex (bij vrouwen in een relatie iets zeldzaam) dan geldt wat hier staat niet !

We mogen ook gerust zeggen dat een huwelijk, zoals het oorspronkelijk geconcipieerd is, als iets van lange termijn en met de erbij horende trouw, veel meer tegemoetkomt aan de noden van een vrouw dan aan die van een man. Zeker wanneer we rekening houden met het feit dat kinderen, geboren binnen een huwelijk, steeds aan de echtgenoot toegewezen worden, zelfs al is hij er niet de natuurlijke vader van. Het huwelijk is voor een man dus geen garantie dat hij alleen zijn eigen nageslacht zal moeten onderhouden. Maar voor een vrouw is het wel grotendeels de garantie dat ze haar jongen veilig zal kunnen grootbrengen. Idem voor de beperking van mogelijkheden : biologisch wil een man, eens hij een jong verwekt heeft, terug “op stap”. Een vrouw wil, eens ze “gejongd” heeft daarentegen elke instabiliteit vermijden en veilig zijn in haar nest. Wat daarbuiten staat interesseert haar ten andere weinig of niet meer. Een huwelijk belet een man dus te “leven naar zijn natuur” terwijl het het de vrouw mogelijk maakt dit wel te doen.

Laten we nu eens de tegenargumenten bekijken tegen “trouw zijn”, “één enkele partner hebben”. En dit kan dus zowel binnen als buiten de officiële relatie. Wat ons hier interesseert is in hoeverre ontrouw verdedigbaar is. Mag je je partner ontrouw zijn, mag je je maîtresse of loverboy ontrouw zijn ?

In de eerste plaats stelt zich de vraag : waarom trouw zijn ? Laten we nu even opvoeding, biologie en cultuur terzijde. Welke argumenten zijn er om trouw te blijven ? Een belofte, niet meer, niet minder. Een belofte gedaan in volle verliefdheidsperiode en op een leeftijd dat je nauwelijks of geen weet had van wat “een mensenleven” inhoudt, dat je je onmogelijk kon inbeelden welke de draagwijdte was van je belofte. Zou je 30 jaar later nog dezelfde belofte doen ? Nu je weet wat “levenslang” betekent, nu je weet dat trouw blijven niet gemakkelijk is, nu je weet dat er ook bij jou perioden zijn geweest dat je je partner hartsgrondig haatte, met al je levenswijsheid kortom ?

Tweede vraag is : is je beperken tot 1 enkele “partner” echt zo logisch ? Is het realist te hopen of te denken dat al wat men zoekt in een partner in één enkele persoon verenigd kan zijn ? Volgens mij niet. Vooral omdat vaak erg tegenstrijdige verwachtingen gekoesterd worden. We zien dit zeer goed bij vrouwen wanneer ze een man “oordelen”. Is hij stoer dan willen ze hem zachter, is hij een “watje” dan willen ze hem stoer. Vrouwen willen immers 2 tegenstrijdige zaken : iemand die hen en hun nest beschermt wanneer nodig, en iemand die zorg voor hen draagt en voor hun kinderen, iemand die liefdevol is voor zijn gezin. Al naargelang de situatie en het gedrag van de man zal ze één van beiden missen omdat deze nu eenmaal niet perfect de combinatie kan leveren die zij op dat moment wenst. Het is daarom voor een man onmogelijk om op dit gebied exact tegemoet te komen aan de wensen van een vrouw, iets wat veel mannen in verwarring brengt.

En datzelfde geldt ook op andere gebieden : je partner gaat graag weg, jij blijft graag thuis, je partner heeft speciale sexuele wensen (sm bv) die jou niet zeggen. Waarom dan ofwel ongelukkig zijn omdat je ergens iets mist, ofwel je partner ertoe verplichten ? In beide gevallen is er iemand ongelukkig en met een compromis zijn jullie het beiden zelfs.

Is het dan niet beter om voor die bepaalde activiteit iemand te zoeken wiens wensen wel bij die van jou aansluiten ? Iemand die wel graag danst bv. Wat is er verkeerd iemand te hebben om mee te gaan dansen, een andere om bv eens lekker mee te praten, enz ? Waarom van de partner verwachten dat hij aan al onze wensen tegemoet zal en kan komen ?

Ten andere, veel mensen die niet ingekapseld zijn geworden door normen e.d. leren in hun leven anderen kennen waar het op één bepaald gebied zeer diepgaand mee klikt. Je leert dan iemand kennen waarmee praten, dansen, tennissen, eender wat, veel beter gaat dan met je partner. Als dit gevoel wederzijds is, waarom zou je het dan niet gebruiken, ervan genieten, het uitbouwen zelfs ? Gezien het maar om 1 raakpunt gaat is dit anderzijds wel te zwak om een relatie op te bouwen.

Vrouwen doen dit reeds onbewust wanneer ze met meerdere mannen goed overweg kunnen, en zeker bij alleenstaande vrouwen is dit zeer goed te merken omdat deze nu eenmaal omgaan met wie ze willen en tegen geen van deze mannen enige verplichting hebben. Is het jullie nog nooit opgevallen dat deze vrouwen over het algemeen meerdere soorten mannelijke vrienden hebben. Ze hebben een vriend waarmee ze heel intiem kunnen praten, die alles van hen weet, hun “soulmate” zoals ze hem zo graag noemen. Maar die hoeft zich geen illusies te maken ooit in haar bed te belanden. Want dat is “maar een goede vriend” waar ze echter “niet verliefd op is”. Anders gezegd, deze mannen worden gebruikt op dat domein waarop de vrouw weet dat hij er bijzonder goed in is : als schouder om op te steunen en als probleemoplosser. Daarnaast heeft ze nog “de handige Harry” die al haar klusjes komt opknappen en natuurlijk heeft ze haar “relatie” (van het moment). Hij is de enige die haar bed mag delen, maar praten over persoonlijke problemen of twijfels doet ze nooit met hem, hem aan het werk zetten ook niet, daarvoor heeft ze andere vrienden. Veel mannen die in de soulmate-situatie zitten worden dan ook door de vrouw aangesproken wanneer ze wil klagen over problemen die ze met haar relatie heeft. Frustrerend maar goed, dat is nu niet het onderwerp. 

Wie nu denkt dat ik fervent voorstander ben van “gespecialiseerde” relaties heeft het correct voor. Ik zie er geen graten in met vrouw A te praten, met vrouw B naar een museum te gaan enz. Dat laat me toe iedereen dat facet van mijn persoon te geven waar zij het meeste van geniet en ik op mijn beurt krijg ook als “gezelschap” bij een bepaalde activiteit iemand waarvan ik weet dat het ook voor haar zeer hoog op haar lijstje staat van voldoening gevende activiteiten. Elke relatie kan dan op haar  gebied uitgediept worden, elke relatie kan op haar gebied naar hoge toppen gevoerd worden. Ik moet geen energie verspillen aan het proberen ook op de gebieden waar het niet zo goed klikt een modus vivendi uit te werken, al mijn aandacht en energie kan gaan naar die één of twee raakpunten.

Iemand heeft het ooit mooi omschreven :  “Ik zeg altijd: in mijn hart zijn veel kamers en ik kan van heel veel mensen even innig en even diep houden, tegelijk, maar van iedereen een beetje anders.”. Beter kan ik het zelf niet onder woorden brengen. En ik stop hier dan ook mijn pleidooi.

18:56 Gepost door Dwarsligger in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

op naar de volgende tekst...

Gepost door: watje | 25-02-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.