01-02-07

Glass Ceiling

Vrouwen komen minder vaak voor op hoge posities dan mannen. In het kader van het klaagfeminisme was dit natuurlijk weer de schuld van de mannen die geen vrouw naast of boven zich zouden kunnen verdragen.

Deze uitvlucht geven is natuurlijk gemakkelijker dan in eigen boezem te kijken en toe te geven dat vrouwen minder geïnteresseerd zijn in opklimmen tot de hoogste toppen.

Het is pas wanneer dit feit erkend zal worden dat vrouwen en mannen samen kunnen gaan zoeken naar de oorzaken en eventueel de oplossing. Veel vrouwen durven dit "gebrek aan ambitie" tussen pot en pont wel toegeven maar openlijk ervoor uitkomen durven ze meestal niet omdat ze vrezen door hun meer doctrinaire zusters afgewezen te worden als nestbevuilster.

Laten we eerst eens trachten de oorzaak op te sporen. Volgens mij zijn er meerdere.

In de eerste plaats het feit dat vrouwen door hoger te klimmen steeds meer in een mannenomgeving terechtkomen. Enkel vrouwen met mannelijke trekjes of  et een groot zelfbeeld/zelfvertrouwen slagen erin zich hierover te zetten.

Je zou dan verwachten dat een vrouw die desondanks toch de hoogste top bereikt hiervan gebruik zou maken om een meer "vrouwelijke" touch te geven aan haar bedrijf, al was het maar om sexegenoten toe te laten in meer "familiaire" omstandigheden op te klimmen.

Waar "vrouwelijke" waarden op de voorgrond worden geplaatst zie je het bedrijf meer aandacht besteden aan zaken als daar zijn : beter evenwicht tussen privé en beroepsleven, een minder hiërarchische en meer egalitaire instelling enz. Ook voor mannen een grote vooruitgang qua werksfeer.

Vaak zien we echter deze dame een nog "mannelijker" houding aannemen dan haar mannelijke voorganger. Komt het omdat ze zelf zich zo aan deze wereld aangepast heeft dat ze niets anders meer kent ? Komt het omdat ze van mening is dat, nu ze de top bereikt heeft, de hiërarchische instelling die mannen eigen is haar toelaat eindelijk de vruchten te plukken van haar inspanningen en "onbeperkt" van haar macht te genieten?

Ik laat de reden in het midden maar persoonlijk meen ik dat vrouwen niet minder machtsgeil zijn dan mannen en dat bij velen, eens ze op hun hoge positie terechtgekomen zijn, solidariteit of zachtere waarden de laatste van hun zorgen zijn. Een gemiste kans spijtig genoeg.

We zien niet weinig "top"vrouwen dan ook (uit gewoonte, vanuit de "roep van de buik", omdat ze die ervaring ook eens willen hebben,...) moeder worden op "hoge leeftijd" en dan hun kinderen naar een pensionaat sturen omdat ze er geen tijd voor hebben. Of hun kinderen "qualitiy time" geven op een moment dat ze dit minder nodig hebben en afwezig zijn als hun kind smacht naar hun troost. Wel te verstaan is ook de vader hier medeschuldig aan. Niets belet hem deze "lacune" in te vullen, maar meestal zal dit al evenzeer een carrièreventje zijn. Anders bleef zijn vrouw nooit bij hem want vrouwen verdragen geen man die minder is dan zijzelf.

Dit is ten andere één van de belangrijkste redenen waarom mannen vooruit willen in het leven : ze moeten concurreren met hun steeds hoger klimmende vrouw, ze willen als pauw de mooiste staart kunnen tonen aan de wijfjes. Een veel voorkomende reden is ook dat hun vrouw hen een gebrek aan ambitie verwijt. Vaak omdat deze zelf ze geen zin heeft om zich in de ratrace te storten (ongezond, stresserend, vermoeiend, risico te mislukken...) en daarom liever carrière maakt via haar man die dan permanent opgejaagd wordt tot meer en hoger.

Mais revenons à nos moutons zoals men in het Frans zegt. We zagen reeds één reden waarom vrouwen minder ambitie hebben, maar er zijn er nog andere.

In de eerste plaats valt veel huishoudelijk werk nog op hen en hebben ze minder dan hun man tijd om uren op het werk door te brengen. Meer nog : zelfs al hebben ze een huishoudster dan nog willen ze vroeger naar huis dan hun mannelijke collega's. omdat ze meer belang hechten aan een evenwicht privé-beroep ? Omdat ze niet bereid zijn zoveel opofferingen te brengen als de mannen ? Ook hier weer laat ik het antwoord over aan de lezer. Vrouwen kloppen dan ook op alle niveau's minder uren dan mannen, zelfs wanneer ze totaal geen huishoudelijke taken meer te doen hebben erna.

En dit ook speelt een rol in hun "minder carrière maken". Want de (mannelijke) baas ziet hun "gebrek aan inzet" en is minder geneigd om hen naar voor te schuiven bij een promotie. Hij verkiest een man die, zoals hij, tot nachtelijke uren in de gangen ronddwaalt en die vaak veel minder efficiënt is dan de vrouwelijke collega die ook carrière wil maken maar anderzijds ook op tijd naar huis wil en dus veel zorgvuldiger met haar tijd moet omgaan.

Maar door zich overal te vertonen profileert deze man zich wel meer dan de vrouw die in haar hoekje plichtsbewust haar werk zit te doen en hierbij van mening is dat ze hierdoor wel opgemerkt zal worden. Ze heeft immers geen tijd om tegelijk te werken aan haar takenpakket en aan haar imago. Waar mannen vaak veel aandacht besteden aan "zichtbaar zijn" zullen vrouwen dit vaak  veronachtzamen, met alle gevolgen van dien. In vergaderingen zegt ze weinig, maar het raakt hout, terwijl hij meestal veel wind maakt maar de vergadering verlaat zonder enig resultaat. Waar zij de kip is die de eieren legt is het toch de haan die rondparadeert en hard kraait die met de beste posities gaat lopen. In die zin kan men wel zeggen dat vrouwen veel minder zichtbaar zijn dan mannen en dus minder kansen krijgen.

Een laatste factor die zeker meespeelt is de vertraging die vrouwen oplopen in hun carrière tengevolge van het moederschap. Ze zijn een tijdje niet volledig beschikbaar omdat ze niet meer over al hun fysieke mogelijkheden beschikken op het einde van hun dracht, ze verdwijnen op de meest ongelegen momenten uit het arbeidscircuit, ze kunnen bij hun terugkomst moeilijk terug aanpikken wanneer er grondige mutaties hebben plaatsgehad, ze "eisen" van hun mannelijke collega's "zonder hen erin te kennen" dat deze hen vervangen, of hen dit past of niet, of ze het er kunnen bijnemen of niet. Daarenboven is een topkader vervangen voor 14 weken zwangerschapsverlof niet zo vanzelfsprekend en peperduur. Veel firma's verkiezen dan ook jonge vrouwen niet teveel verantwoordelijke taken te geven. Ik kan hen begrijpen wanneer enkel economische argumenten in ogenschouw worden genomen, iets wat in een mannenmaatschappij "vanzelfsprekend" is.

Daarenboven stellen we vaak vast (en vrouwen geven dit zelden toe) dat veel vrouwen wel van plan zijn een mooie carrière na te streven maar, eens ze bevallen zijn, plots veel minder interesse krijgen in hun werk en zich heel sterk focussen op hun kind, zeker wanneer dit lang op zich liet wachten. Ze gaan deeltijds werken, zitten ook op hun werkplaats nog veel aan hun spruit te denken wanneer hiermee problemen zijn. Kortom ze zijn minder "de investering waard" voor hun werkgever.

En persoonlijk ben ik van mening dat hier het schoentje knelt. Vrouwen hebben jarenlang zichzelf beklaagd over dit glazen plafond, ze schoven de fout op de rug van de mannen en waren zelf alleen maar "slachtoffers". Maar hierdoor werden de pijlen verschoten voor een verkeerd doel vind ik. Beter vochten ze voor een betere balans tussen privé en beroep, voor een "plaats voor de kinderen" in de carrière (zowel van man als van vrouw). Kortom : vrouwen hadden de mannen ervan moeten overtuigen dat samen vechten voor deze  balans en dit "kinderen krijgen" hen even veel plezier in het leven zouden geven. Dan konden ze bv eindelijk hun eigen kinderen zien opgroeien.


Daarom ben ik fervent voorstander van een positieve discriminatie naar mannen toe wat betreft kinderen. Geef hen een premie wanneer zij na het zwangerschapsverlof van hun vrouw thuis blijven of verdubbel het aantal weken zwangerschapsverlof dat de vrouw niet opneemt en aan haar man "afstaat". Want zonder dergelijke maatregelen krijgen mannen gewoon geen kans om bij de kinderen te blijven.

 

Vrouwen aanzien dit vaak als een voortzetting van hun bevallingsverlof en slechts uiterst zelden vragen ze hun man "blijf jij thuis voor de kinderen/werk jij deeltijds of doe ik het ? " Het automatisme "ik ben bevallen, ik blijf thuis" is veel te groot om mannen toe te laten binnen te dringen in dit vrouwenterritorium.

 

Hierdoor zullen vrouwen misschien geneigd zijn hun man bij de kinderen te laten omdat hij het langer zal mogen dan zij. Hierdoor verdwijnt hij van de arbeidsmarkt en wordt minder "concurentieel". Waardoor de reflex "zwangere vrouw = onbeschikbare vrouw" bij werkgevers veel minder sterk zal worden en vrouwen sneller carrière zullen maken omdat ze de concurentiêle handicap kwijt zijn.

Maar ik vrees dat ondanks het onmiskenbare voordeel deze maatregel er nooit zal doorkomen. Daarvoor is de moeder-kindsamenzwering te sterk. En de "verworven rechten" van de vrouw te gegeerd om deze zonder slag of stoot af te staan.

17:39 Gepost door Dwarsligger in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.