26-02-07

Zwangerschapsverlof 1 : Probleemstelling

Vrouwen raken zwanger, mannen niet. Jonge vrouwen raken zwanger, oude(re) vrouwen niet.
Vrouwen werken, zowel jongere als oudere. Mannen werken veelal voltijds, vrouwen werken, eens ze bevallen zijn, vaak uitsluitend nog deeltijds, ook nadat de kinderen reeds de deur uit zijn.

 

Wanneer een HR-verantwoordelijke bij de aanwerving aan een vrouw vraagt of ze kinderen wil krijgt hij zeer vaak te horen dat hem dit niet aangaat, dat dit een privé-aangelegenheid is.

 

Vrouwen beloven vaak om een betrekking te krijgen om full-time te blijven werken maar eens ze een kind hebben blijven ze massaal langer thuis dan hun zwangerschapsverlof en zeldzaam is de vrouw die achteraf niet halftijds gaat werken.

 

Zwangerschap geeft dan ook niet weinig problemen op de werkvloer en het is over deze problemen dat dit artikel zal handelen. Want er wordt veel te weinig bij stilgestaan vindik. Vrouwen schuiven té makkelijk deze problemen van hun zwangerschap af op hun werkgever en collega’s. Anderzijds is het ok zo dat zwangerschap en kinderen en de houding die vrouwen aannemen in deze omstandigheden een voet tussen de deur betekenen om privé en beroepsleven wat meer in evenwicht te brengen en dat deze “strijd” gelukkig, voor de mannen, bijna uitsluitend door vrouwen wordt gevoerd. We zullen dan ook proberen zo genuanceerd mogelijk alle facetten hiervan te bekijken. We zijn er ons echter wel van bewust dat hiermee op zere tenen zal getrapt worden, zeker van hen die geen rationele argumentatie kunnen aanbrengen en zich in slogans verliezen wanneer over deze gebieden gepraat wordt.

 

Laten we werken aan de hand van een telefonische helpdesk op een bank. En voor wie twijfelt aan de realiteit van het voorbeeld : het volledige verhaal is uit de praktijk gegrepen. Een opleiding in de materie (beleggingsadvies op buitenlandse beurzen) duurt ongeveer een half jaar voor men voldoende feeling krijgt in de beleggingswereld en zelf beleggingsadvies kan geven. Er zitten 20 personen permanent aan de telefoon, 10 mannen en 10 vrouwen, elk van 25 jaar, allen universitairen. Op een bepaald moment is een vrouw in verwachting. Haar zwangerschap verloopt voorspoedig en behalve nu en dan enkele uren om op controle te gaan bij haar gynecoloog is ze niet meer afwezig dan haar collega’s.

 

Ze gaat op zwangerschapsverlof en haar 19 collega’s moeten haar taak overnemen. Niet zo erg, ze “kunnen het erbij nemen”. Wanneer mama echter haar kind moet onderbrengen in een kribbe of bij een onthaalmoeder vindt ze “dat het toch nog zo klein is” en dus “breidt ze haar zwangerschapsverlof uit” met een of ander systeem van loopbaanonderbreking of zo. De collega’s worden dus, ongevraagd, verplicht haar taak nog langer over te nemen. Papa wordt onder druk gezet “even alleen voor de inkomsten te zorgen”. 

 

Na meer dan een half jaar komt de nieuwe mama dan uiteindelijk terug werken. Halftijds natuurlijk. De collega’s wordt niet om akkoord gevraagd, ze worden voor een voldongen feit geplaatst. Vervangen kan ze niet worden want er zijn slechts 20 telefoonplaatsen, er is slechts werk voor 20 personen en investeren in de opleiding van een bijkomende halftijdse is te duur in verhuoding tot de “opbrengst”. Gevolg : de collega’s blijven met het hen opgedrongen “meer werk” zitten.

 

Iedere werkgever zal kunnen bevestigen dat zwangerschap “besmettelijk” is en dat, eens er één vrouw in een dienst in verwachting is de anderen al snel volgen.

 

Hetzelfde verschijnsel doet zich dan ook meermaals voor en niet elke zwangerschap verloopt even makkelijk. Nu en dan is er dan ook een toekomstige moeder die maandenlang wegblijft. Ook hier kan niet vervangen worden, ook hier moet de plaats vrijgehouden worden want geen vrouw aanvaardt dat ze overgeplaatst wordt omdat ze zwanger is. Resultaat : de last op de schouders van de collega’s (op de duur vooral mannen) wordt gewoon onhoudbaar.

 

Wee de HR-manager die nu beslist om enkel nog mannen in te zetten op deze plaats. Want hij discrimineert  op basis van geslacht. Niet enkel krijgt hij hierbij de wetgever tegen, ook zijn directie ziet dit niet graag. Want in het bedrijf is onder druk van gelijke-kansencampagnes e.d. een cel opgericht die “vrouwen wil doen doorbreken in het bedrijfsleven”. Deze cel weigert dan ook om dit probleem onder ogen te zien want ze weet maar al te best dat ze er geen oplossing voor heeft. Doodzwijgen en via slogans het onderwerp afschermen is daarentegen een politiek die reeds decennia haar deugdelijkheid bewezen heeft in de feministische strijd.  Dat het probleem, dat reëel is, nooit opgelost raakt door het te ontkennen of onder tafel te vegen laat deze “politiek correcte denkers” ijskoud.

 

Dus wordt het personeel uitgebreid: er worden bijkomende aanwervingen gedaan en de pool waaruit geput kan worden vergroot. De druk vermindert. Maar ook hier zitten weer vrouwen tussen die in verwachting raken … Kortom het probleem vermindert wel maar verdwijnt niet. Met een beetje geluk slaag je er als diensthoofd in om de halftimes op elkaar te laten aansluiten zodat er steeds een minimum bezetting is vanuit de pool. Alleen : alle vrouwen willen de woensdagnamiddag bij hun jong zijn. Die dag zie je dan ook in de meeste diensten enkel mannen of vrouwen rond de menopauze. Overal waar jonge vrouwen werken is de woensdag en zeker de woensdagnamiddag een wekelijks terugkerend organisatorisch probleem (zeker wanneer er nog een zieke valt) en een moment van uiterste stress bij de “overblijvers”.

 

De situatie is zelfs zo erg dat op sommige plaatsen de dienstverlening gewoon stopt op woensdagnamiddag. Apotheker is bv in België de laatste decennia geëvolueerd tot een typisch vrouwenberoep en er zijn dan ook apotheken die de woensdagnamiddag gewoon sluiten (die van Schoonaarde bv). De patient zal dus maar best niet ziek vallen op een woensdagnamiddag en als het toch gebeurt kan hij zich wel op handen en voeten over de Scheldebrug  naar apotheek van Berlare begeven. Ze is immers maar 3 km verder.

 

Een man zou in zo’n geval zijn “plicht” laten primeren op zijn privébelang, een vrouw is minder of niet bereid tot een compromis wanneer een abstract begrip als “duty” in het gedrang zijn. Zij wensen wel te werken maar het moet à la carte gebeuren en wanneer hun verwachtingen in botsing komen met die van de werkgever is het de hunne die moet primeren.

 

Anders gezegd : mannen zullen hun morele plicht tegenover de zieke laten primeren, voor vrouwen staan hun eigen verlangens centraal en moet de rest vaak wijken. Vandaar dat vrouwen, wanneer ze bevallen zijn totaal niet stilstaan bij de gevolgen van hun beslissing op hun omgeving (werkgever, collega’s, …).

 

Het kan dan ook niet gezegd worden dat een vrouw voor een werkgever minder “zekerheid biedt” dan een man en dat hierdoor vrouwen bij een aanwerving concurrentieel in het nadeel zijn. 

 

Voor gewoon bediendenwerk is vervanging via een interimkantoor niet zo moeilijk te organiseren en zwangerschapsverlof is gemakkelijk te voorzien. In die zin is een gewone bevalling dus zeker geen drama. Maar wanneer opleiding zeer lang duurt, zeer kostelijk is, of wanneer de vrouw een vooraanstaande positie heeft (minister, directielid, …) dan is “zich laten vervangen” niet zo vanzelfsprekend. Meestal komt het er in zo’n gevallen op neer dat de (veelal mannelijke) collega’s dit moeten bijnemen bij hun eigen reeds overladen takenpakket. En dat dan nog zonder de minste injpsraak, het wordt hen gewoon opgedrongen.

 

Nu is het zo dat we kinderen nodig hebben, elke maatschappij wiens bevolkingspyramide niet correct is betaalt er vroeg of laat de prijs voor. We mogen vrouwen dus zeker niet beletten om moeder te worden. Daarnaast worden teveel kinderen te vaak aan hun lot overgelaten, groeien ze op zonder voldoende grenzen, hebben ze een tekort aan leiding. We mogen ouders dus zeker ook niet beletten om aandacht te besteden aan hun spruiten,  laat staan om voldoende tijd te hebben deze te zien opgroeien. In een volgend deel gaan we daar wat dieper op in.

19:30 Gepost door Dwarsligger in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

hihihi wa ge beschrijfd weet iedereen, maar niemand durfd het te zeggen, maar ge vergeet nog een klein detailke: het zijn dan meestal de vrijgezellen die nog het grootste slachtoffer zijn in de praktijk.

Gepost door: watje | 06-03-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.