19-03-07

Grootvader

Ik ben 3 weken geleden grootvader geworden. Het gaat om mijn eerste kleinkind dus dat is wel iets bijzonders denk ik. Hoewel, elke dag worden duizenden mensen grootouder, dus zo uitzonderlijk is wat me overkomt nu ook weer niet. Maar ergens blijft het toch specialer wanneer het je zelf overkomt dan wanneer een verre kennis plots een kleinkind op de schoot geworpen krijgt.

Vandaar dat als grootvader je kleinkind bezoeken niet iets is wat je volledig koud laat. En ik heb het dan niet zozeer op het feit dat je een kleinkind hebt, ik heb het over alles waar dit voor staat.

Zo moest ik bv dadelijk denken aan de dag dat ik zelf met mijn vrouw in de kraamkamer zat. De herinneringen kwamen weer boven, mijn onwennigheid met de situatie, mijn niet weten wat te doen. Ik herinner me nog dat ik me op een bepaald zo overbodig voelde dat ik in een hoekje op een stoel ging zitten. Gelukkig dat de vroedvrouw me er terug bij riep om mijn vrouws hand vast te houden want ik voelde me echt niet op mijn plaats. Als vader de bevalling van je partner meemaken is, vind ik, een erg onderschatte zaak. Je voelt je machteloos, je wil iets doen maar kan gewoon niet, als je iets doet om je vrouw bij te staan (haar rug masseren, …) wordt je vaak afgeblaft omdat mama ergens heen moet met haar pijn. Je dient dus vaak als bliksemafleider voor haar gebrek aan controle over de situatie. Veel vaders worden op zo’n moment diep gekrenkt door hun vrouw. Gelukkig maar dat ze weten dat deze dit helemaal niet meent en vaak niet eens goed bewust is van wat ze zegt. Maar het doet toch wel pijn als je daar met je goede wil weggestuurd of uitgemaakt wordt.

Ook de volgende stappen van mijn eigen kinderen kwamen terug. Ik zag hen terug als baby, herinnerde me weer de liedjes die ik met hen zong, de papfles die ik hen iedere avond gaf. Herinneringen werden weer bovengehaald, verhalen verteld uit mijn eigen kindertijd die ik op mijn beurt had moeten horen van mijn vader.

Toekomstplannen werden er ook niet weinig gemaakt. Mijn zoon ging er voetbal mee spelen, mijn ex-vrouw was al aan het vertellen wat hij moest doen als hij een meisje ging zoeken, kortom, ieders fantasie draaide op volle toeren. En ieder zag wel iets waarvoor hij het boeleke kon gebruiken. Het manneke lag ondertussen rustig te slapen, onwetend van alle claims die reeds van jongsaf op hem gelegd worden.

Raar om horen was wel toen mijn zoon voor het eerst de term “mijn  zoon” uitsprak. Totdantoe waren pasgeborenen en kinderen steeds iets vreemds, van iemand anders, iets waar ik weinig bij betrokken was. En nu hoorde ik plots mijn eigen zoon de term uitspreken die ik 25 jaar tevoren voor hem gebruikte. Dan pas dringt het echt tot je door, vind ik, dat je ergens wel een zeer persoonlijke band met het borelingetje hebt. Want laten we toegeven : zwangerschap is iets wat ons, mannen, nogal sterk voorbij gaat. Akkoord, we leven mee met onze vrouw, haar kwaaltjes, haar zwakheden, … We leggen onze hand op haar buik en voelen ons kind stampen en tekeergaan in haar buik, we gaan mee naar de dokter als ze op onderzoek moet, we genieten van het eerste beeld dat we van ons kindje zien wanneer de echografie gemaakt wordt. Maar ergens blijft het iets waar we niet helemaal bij kunnen aansluiten, het gebeurt allemaal buiten ons, we maken het allemaal mee als “toeschouwer” en hoogstens “hulpje”. Want alle aandacht gaat uit naar de moeder, zij is het die naar de zwangerschapsgymnastiek gaat, zij is het die onderzocht wordt. Wij kijken enkel toe en mogen haar nu en dan wat helpen blazen of zo.

Als man kunnen we ons onmogelijk een voorstelling maken van wat het is in eigen lichaam nieuw leven te voelen groeien, iemand in de buik te voelen die stampt en wild tekeergaat. We weten niet wat het betekent hierdoor ziek te zijn, lichamelijk niet op ten top, kortom, het is ons onbekend wat het betekent in ons iets te weten zitten wat enorm veel beslag legt op ons, zowel lichamelijk als geestelijk.

We kunnen er niet inkomen wat het is om 8 maanden lang te weten wat ons te wachten staat, 8 maanden lang ons af te vragen of alles wel goed zal verlopen, of we bij de bevalling niet teveel problemen gaan hebben, teveel pijn. We weten niet wat het betekent op enkele uren tijd iets uit ons lichaam te voelen verdwijnen wat er al maandenlang een woonplaats had, wat al een stuk van ons zelf geworden was. Hoe voelt het aan plots een deel van zijn lichaam “uit te stoten”. Hoe voelt het aan plots bevrijd te zijn van die last, hoe voelt het aan om naweeen te hebben, een lichaam dat nog weken of maanden nodig heeft om terug in de plooi te vallen.

Ook hier weer voelen we ons des te meer buitengesloten naargelang onze vrouw er ons meer probeert over te vertellen. Eerst doet dit goed, het laat ons “meeleven” maar op een bepaald moment voelen we dat we moeten afhaken, dat we ze emotioneel zo ver niet meer kunnen volgen. We voelen ons dan vaak, eens te meer, “buitengesloten”. Mama daarentegen kan van haar kant dan weer niet begrijpen waarom we zo “koel” reageren op ons kindje, waarom we zo “weinig meeleven”.

Grootvader worden heeft echter nog een ander effect dat heel wat onthutsender is : hoewel er steeds meer viergeslachten voorkomen mag je als je grootvader wordt en zelf niet te vroeg aan kinderen bent begonnen, toch aannemen dat je de laatste generatie bent, dat jij de volgende op de lijst staat om deze wereld te verlaten. Nog niet direct (hopelijk) maar toch, ergens is een kleinkind een teken dat je binnenkort “plaats gaat moeten maken”. Enerzijds is dit een motivatie om nog eens voor het laatst te genieten van alles wat het leven je kan bieden, om in te halen wat je al die tijd gemist hebt, kortom, om nog eens “te leven”.

Gezien je als vader te druk bezig was om geld te verdienen voor je gezin en je halftijds of langdurig niet meer werkende vrouw, heb je je eigen kinderen niet zien opgroeien. Ze waren volwassen voor je het goed en wel wist. En dat ga je daarom nu met je kleinkind proberen te beleven : het zien opgroeien, ermee spelen, er tijd in steken. Veel grootvaders vertroetelen hun kleinkind dan ook, vinden het denderend het naar school te brengen en terug op te halen, kortom, ze voelen zich eindelijk met een kind verbonden op de manier die in hun vadertijd enkel weggelegd was voor het vrouwelijk deel van de bevolking : als verzorger, trooster en speelkameraadje.

Ik vraag me af welke rol voor mij weggelegd gaat zijn in het opgroeien  van het kleine bazeke. Maar één zaak weet ik zeker : ik zal er maximaal van genieten en proberen het kleintje zo gelukkig mogelijk te maken! Hopelijk lukt me dat ook.

19:15 Gepost door Dwarsligger in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ja wa kunt ge daar nog aan toevoegen hé.

Gepost door: watje | 20-03-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.