26-03-07

Gast of Last ?

Ik heb deze weekend een bezoekje gebracht aan mijn pupilletje, een nederlands meisje. Zij en haar echtgenoot hebben zich het vuur uit de sloffen gelopen om me een aangename tijd te bezorgen.

Mijn trouwe lezers weten dat ik iemand ben die bijna nooit buitenkomt. Om me dus zover te krijgen dat ik met mijn wagen tot boven de moerdijk op avontuur trek is dan ook niet zo eenvoudig om te bekomen. Voor mij ok vraagt het steeds een grote inspanning die dat gezin echter dubbel of dik “waard is”. Ik word er echt als een koning behandeld.

Nu ben ik een persoon die graag zoveel mogelijk in de schaduw blijft, geen aandacht krijgt, kortom een grijze muis die niets liever vraagt als in zijn holletje te kunnen zitten. U begrijpt dan ook dat deze aandacht heel zwaar om dragen is. Niet omdat ik deze niet apprecieer, integendeel zelfs, maar wel omdat ik mezelf aanvoel als een geweldige last voor deze mensen. Ze moeten hun leven gedurende 2 dagen “op mij afstemmen”, ze moeten ergens ervoor zorgen dat ik “me niet verveel”, kortom, ik voel me echt als een blok aan hun been.

Ik denk nochtans te weten dat ze dit zelf zo niet aanvoelen. Het gevoel leeft dus enkel in mezelf. Maar het is er daarom niet minder opdringerig door. Infeite ben ik geen geschenk als gast, en ik weet dat ook. Dat maakt het er voor mij niet makkelijker op om hun gastvrijheid te “aanvaarden”. Ik vind dat mijn last te groot is in vergelijking met wat ik ze bied. En dat laatste is zeker niet veel.

Wie de film “Beast of War” ooit gezien heeft zal zich herinneren welke grote rol dit speelt bij de afganen. Het is voor hen zelfs een allesoverheersende plicht.

Gastvrijheid werd en wordt dan ook bij veel volkeren aanzien als een zeer grote deugd omdat het de gastheer verplicht zeer zware toegevingen en opofferingen te doen zonder er iets voor in ruil te krijgen. Gastheer of gastvrouw zijn “verplicht” mensen ertoe zichzelf opzij te zetten voor een medemens, hun “ingeboren egoisme” te laten varen. De hoge appreciatie die gastvrijheid overal ter wereld krijgt is dan ook zeker niet gestolen.

Nu is het spijtig genoeg zo, denk ik, dat mensen zelden of nooit stilstaan bij wat het betekent ergens te gast te zijn. Je dringt binnen in andermans intimiteit, je verplicht andere mensen om gedurende een bepaalde tijd hun leven op jou af te stemmen of tenminste om met jou rekening te houden. Ze moeten hun kleine kantjes in toom houden, kunnen minder spontaan zijn, leven bij manier van spreken “met zware beperkingen”. Veel mensen aanzien “te gast zijn” dan ook als iets zeer normaals, “er even uit zijn” en ze vinden wat hun gastheer of gastvrouw doet “normaal”. 

Ik denk dat het nu wel duidelijk is dat dat helemaal niet het geval is. U begrijpt misschien dan ook waarom ik het zo moeilijk heb in die omstandigheden. Als je iets voorgesteld krijgt, een keuze moet maken, kan je die dan open maken, of heb je ergens de “morele” plicht met je gastheren rekening te houden ? En je kan dan wel zeggen “ja ok, maar ze geven je de keuze, ze staan dus hun zelfstandigheid aan jou af, je hoeft je niet te schamen” of “ze weten dat ze, als ze je uitnodigen ergens moeten inbinden, dus moet jij je dat niet aantrekken, het is hun vrije keuze”. Persoonlijk vind ik dit erg egoïstisch en zeer ondankbaar tegenover mensen die juist iets speciaals bereid zijn voor jou. Je profiteert niet van andermans goedheid vind ik. Dus als gast pas je je aan zover je kan, je maakt je zo onopvallend mogelijk en je probeert zo min mogelijk beslag te leggen op je gastheren.

Nu weet ik wel dat ook dit niet erg prettig is voor je gastheer, want die zal zich afvragen “die ik het goed ?” “maak ik wel de juiste keuze ?” maar persoonlijk vind ik dat je als gast een gegeven paard niet in de bek kijkt en dat je je moet aanpassen. Je gastheer moet wel proberen het zo goed mogelijk te doen, maar als hij zich vergist kan hem niets verweten worden in mijn ogen. Meer dan het zo goed mogelijk doen kan hij immers niet.

Ja, ergens op bezoek gaan is, als je er wat dieper op ingaat, niet zo eenvoudig als het op het eerste gezicht lijkt en het is nog veel moeilijker wanneer je, zoals ik, slechts zeer zelden in het geval bent en dus geen “ervaring” hebt opgebouwd op dit domein. Gelukkig heb ik wel zeer goede vriednen die deze zwakheid door de vingers zien en met de mantel der liefde bedekken. Bedankt daarvoor.

19:15 Gepost door Dwarsligger in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Als gast kan je in tegenstelling tot hetgeen je schrijft, al het mogelijke doen om de gastheer te overtuigen dat je het naar je zin hebt .
Misschien een nog moeilijkere taak dan gastheer/vrouw te zijn . En het vraagt misschien geen opofferingen van uwentwege maar mogelijk toegevingen .

Gepost door: Siberx | 26-03-07

Reageren op dit commentaar

klopt da gevoel heb ik ook constant, zowel als gastheer als gast. maar als je bij echte vrienden bent of andersom, maakt het niet uit, dan is het geen last, maar een plezier, en het is niet hetgeen wat ge doet, maar enkel het feit dat ge er zijt is al enrom veel waard.
ps: bij mij is iedereen welkom, ze moeten me maar nemen hoe ik ben, punt gedaan (ik ben op da gebied ne ietje bietje veranderd)
nog veel plezier zoawel als gast en gastheer.

Gepost door: watje | 27-03-07

Reageren op dit commentaar

Als gast O maar ik probeer wel een goede gast te zijn hoor Siberx en ik zeg heel regelmatig hoe aangenaam ik het bij hen vind. Ik denk niet dat mijn gastheer en gastvrouw op dat gebied ergens tekortgedaan worden. Maar ik ben wel geinteresseerd in welke toegevingen ik nog zou moeten doen. Je zou me er een plezier mee doen me ze mee te delen want ik zou hen maar al te graag tegemoetkomen waar ik maar kan. En als ik dit onvoldoende doe dan is dit alleen maar omdat ik me er niet van bewust ben wat ik zoal kan doen. Dus geef gerust maar raad.

Gepost door: Grimm | 28-03-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.