02-04-07

Gast of Last (2)

Na mijn bezoek aan mijn Nederlandse vrienden heb ik even gemijmerd bij wat het betekent ergens te gast te zijn. Ik voelde me, zei ik toen, een echte last.

De vrouw is recent vanuit Nederland afgekomen speciaal om me te zien. En ook nu weer kreeg ik schuldgevoelens dat ik haar zo ver liet rijden voor “enkele uren”. Ze voelde zich hierdoor erg gekwetst en achteraf heeft ze me ook uitgelegd waar ik met mijn redeneringen verkeerd zat volgens haar. Ik moet zeggen dat ik haar enorm dankbaar ben voro de kritiek die ze over mij uitgestort heeft want infeite had ze gelijk en was mijn houding tegenover haar allesbehalve correct. Tot dan toe had ik me dat nooit gerealiseerd moet ik tot mijn schaamte toegeven.

Een eerste opmerking die ze me maakte was “waarom denk je altijd dat de anderen last hebben en waarom heb jij er nooit ?” Waarmee ze bedoelde dat ik van mening ben dat in mijn ogen ik zowel als gast als als gastheer steeds degene ben die plezier beleeft aan het contact en de andere enkel maar nadelen ondervindt ervan. Ik moet ze gelijk geven.

Ik word immers toch enkel uitgenodigd als ze me inderdaad ergens apprecieren, als ze bereid zijn zich die inspanningen wel degelijk te getroosten, als ze zelf ook plezier beleven aan de zaak. En ook ik moet erna nog ettelijke kilometers afleggen voor ik terug thuis ben. De “last” is infeite dus wel degelijk mooi verdeeld als ik dan toch absoluut dat woord in de mond wil nemen. Zeker wanneer het afschuwelijk weer is en zij lekker binnen zitten ondertussen. Neen, ze heeft gelijk. Gast zijn geeft je gastheer problemen maar daar koos hij infeite zelf voor, en die is hij bereid voor jou te doen ook. Wees er dan ook dankbaar voor, geniet van wat men je aanbiedt en zit niet permanent te denken aan jezelf. Je bent het centrum van de omgeving op zo’n moment, verknoei dan ook de sfeer niet door je volledig terug te trekken en hen het gevoel te geven dat je niet tevreden bent of je niet goed voelt bij hen. Het minste wat kan gezegd worden is dat dit blijk geeft van ondankbaarheid en dat het allesbehalve correct is!

Ze doen die inspanningen immers speciaal voor jou, “zomaar”, zonder bijbedoelingen, enkel maar om je een plezier te doen. En het minste wat je dan in ruil kan doen is dit aanvaarden. En als je iets wil terugdoen mag je ze gerust appreciëren ook. Want een gastheer is blij als je apprecieert wat hij voor je doet en voelt dat meestal aan als een meer dan voldoende compensatie voor zijn inspanning.

Ook mijn vraag aan mijn vriendin of het echt wel de moeite loonde dat ze zo ver reed alleen maar om me enkele uurtjes te zien kan was niet erg positief zie ik nu in. Ze was er dan ook door gekwetst en nu begrijp ik haar ook. Waar zij bereid is deze afstand af te malen omdat ze dat wil doen, ervoor kiest, bekijk ik deze zaak vanuit een louter rationeel standpunt en maak ik een economische kosten-batenanalyse op. Hierbij hou ik totaal geen rekening met de emotionele kant van de zaak en het is juist deze die haar deze inspanning doet doen. Anders gezegd, ik veeg haar inspanning en de reden waarvoor ze die doet onder tafel met een koude “dat is de moeite niet”.

Daarenboven breng ik haar in verwarring. Want waar die vraag eerst niet bij haar opkwam strooi ik nu twijfel in haar geest en “verplicht ik haar” om in vraag te stellen wat tevoren  gewoon vanzelfsprekend was. Niet erg dankbaar en zeer frustrerend voor de vriendin in kwestie.

Ik realiseer me dan ook nu pas goed hoe kwetsend mijn vorig artikel voor hen moet geweest zijn toen ze het lazen. Wat een grotendeels emotionele kant heeft wordt door mij gedegradeerd tot een rationele vraag die eerder in de mond van een boekhouder thuishoort dan in die van een vriend. Daarom wil ik via deze weg mijn excuses aanbieden aan mijn vriendin en haar bedanken voor de kritiek die ze geuit heeft en die me toelaat nu duidelijker in te zien hoe egocentrisch ik infeite was toen ik dit allemaal schreef en zei.

19:30 Gepost door Dwarsligger in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Toegevingen Ik lees nu pas je reactie, shame on me ;)
Was ik dan ook totaal uit het oog verloren .
Maar in mijn mening is toegevingen doen niet te doen hetgeen je wilt doen, en dat is je terug trekken .
Maar juist ze tot meer last te zijn ( als je dat liever hebt ) door hun aanwezigheid op te zoeken . Maar ik denk dat je gastvrouw je dit nu wel helemaal aan het verstand heeft gebracht . Nu nog enkel het evenwicht zoeken .

Gepost door: Siberx | 02-04-07

Reageren op dit commentaar

sorry ik vond het helmemaal geen egocentristische invalshoek van u, ook ik heb deze gedachtengang regelmatig. ook ik stel mij steeds die vraag, maar waarvan ge weet dat een bezoek krijgen of zelf brengen een terechte ongeremde vriendschapelijk is, dan is alles ok.
het is pas wanneer die band toch niet is wat het lijkt dat ge alsmaar zwaarder dat soort dingen gaat denken.
ik heb ooit enkele richting meer dan 600km gereden om enkel in een restaurant te gaan eten, ben dan terug gekeerd. wat ik hiermee wil zeggen: niks

Gepost door: watje | 02-04-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.