16-04-07

Allemaal Profiteurs

Politici hebben een slechte naam en dat is vaak met reden. Voor hun voortbestaan zijn ze verplicht om mensen aan zich te binden met cadeautjes of gunsten, een machtsbasis op te bouwen, deze met hand en tand te verdedigen tegen “machtsgrepen”, een schare dienaren en aanhangers  rond zich te verzamelen, kortom, om anderen voor hun kar te spannen. Ze volgen hiermee het voorbeeld van de Romeinen waar machthebbers een schare “clientes” rond zich verzamelden die ze voedsel en amusement gaven om hen, indien nodig, in ruil als stoottroepen te kunnen gebruiken. Denken we bijvoorbeeld maar eens aan de machtsbasis van Catalina waar Cicero zo lang zijn tanden op gebroken heeft.

Er is in die 2000 jaar niets veranderd en ook vandaag bestaan nog baronieën waar een politicus als een klein potentaatje de openbare macht misbruikt ten bate van zichzelf en zijn gunstelingen en waar hij onaantastbaar is omdat zijn val voor gevolg zou hebben dat teveel mensen hun mogelijkheid te profiteren zouden zien verdwijnen. Ze steunen hem dan ook door dik en dun, goed wetend dat alles niet altijd kosjer verloopt, soms ook uit schrik voor de repercussies, laat staan represailles van de  plaatselijke godfather.

Denken we maar aan mannen als een Spitaels (“Dieu”), Maton, Van Cauwenberg, die almachtig waren in “hun” stad. Om van het tot voor kort door en door rotte Antwerpen, dé vlaamse socialistische baronie bij uitstek, niet te spreken. Wie zich de macht van “kop” Van den Eynde in deze stad herinnert zal me zeker kunnen bijtreden. En geven we eerlijk toe, het zijn vooral de socialisten die deze toe-eigening van het openbaar domein tot de perfectie hebben georganiseerd.

Hoewel, ze staan niet alleen, ook de CVP heeft en had zijn potentaatjes die geen tegenspraak duldden en zonder wie binnen de gemeente niemand iets kon bekomen. In de Brusselse gemeente Sint Lambrechts Woluwe was Fallon een typevoorbeeld van zo’n plaatselijke kaid.

Deze mannen waren dan ook onaantastbaar en hun heerschappij was heel stabiel. Wie zou hen immers kunnen verwijderen uit de macht ? Wie zou zichzelf in het vlees snijden ? Ik noemde hen hierboven dan ook niet voor niets godfathers want vaak zijn hun gebruikte methoden alles behalve legaal en zeker zelden of nooit moreel verdedigbaar.   

Zelf zullen ze ervoor zorgen dat ze op het einde van hun politieke carrière ergens een sinecure vastkrijgen die dik betaald is maar geen werk of verantwoordelijkheid meebrengt. Denken we bv maar aan Dehaene die enkele beheersmandaten vastheeft die hem elk afzonderlijk meer opbrengen dan de jaarwedde van een gemiddelde van zijn “onderdanen”, die nauwelijks voorbereiding vragen en die hem, zo gaf hij zelf toe naar aanleiding van het failliet van Lernout en Hauspie waar hij eveneens in de beheerraad zat, totaal geen verantwoordelijkheid geven voor de beleidsbeslissingen. Wat hij daar dan wel doet, waarom hij zo dik betaald moet worden ervoor, dat blijft een diep bewaard geheim.  

Nu en dan is er eens een voluntaristisch partijvoorzitter die poogt zich ook in deze bastions aanvaard te zien, meestal niet omwille van de zuiverheid, maar vaak enkel maar omdat hun bestaan zijn macht aantast en minder absoluut maakt. Destijds poogde Karel Van Miert dit in de vlaamse socialistische partij, nu poogt Di Ruppo hetzelfde te doen bij zijn waalse collega’s.

Voor een deel slagen ze hier ook in, maar nooit volledig. Er zullen altijd wel tyrannetjes blijven rondlopen die aan aanvallen ontsnappen en die hun territorium niet willen prijsgeven, die voldoende aanhangers of macht hebben, voldoende kunnen intrigeren, zich voldoende onschuldig kunnen voordoen of goed zijn in het verzinnen van geloofwaardige excuses. 

Ook spreekt de groepsgeest een aardig woordje mee. Toen Di Ruppo begon Charleroi uit te mesten sloten de inwoners de gelederen en heel velen aanzagen deze actie als een “aanval vanuit Brussel”. Over de waarheid van de beschuldiging werd niet gesproken en evenmin over de noodzaak tot de actie. Het enige wat telde was “een buitenstaander moeit zich met ons, dit is ONZE zaak”. Velen zullen dit gezegd hebben omdat ze vrezen zelf ook hun voordeeltjes kwijt te raken die in dit paradijs van corruptie en nepotisme hoogtij vieren, anderen zullen zich gewoon solidair voelen met hun “roedelgenoten”, nog anderen zijn gewoon blind voor elk negatief nieuws dat niet in hun denkwereld past.

De augiasstal wordt echter wel voor een deel opgeruimd. Maar de “weerbarstigen” worden met rust gelaten want men wil niet dat “de vuile was wordt uitgehangen”. Alles wordt binnenskamers gespeeld. En ik vraag me af of dit wel zo goed is.

Toen Perrier destijds benzeen terugvond in zijn spuitwater riep het openlijk alle flessen terug. Dit was tegen de mening in van veel imagobureau’s maar Perrier had het goed gezien. Waar verwacht werd dat de man in de straat zou reageren dat “Perrier niet proper werkt” was de reactie daarentegen “periier durft tenminste een fout otegeven, met dat water zijn we zeker dat het zuiver is, anders was het al lang teruggetrokken”. Waar iedereen vreesde dat het vertrouwen zou dalen steeg de verkoop van dit merk tot ongekende hoogten.  

Wanneer een partij “grote kuis” houdt doet ze dit meestal binnenskamers. Want ze vreest voor de reactie van het publiek. Persoonlijk vraag ik me af of ze door het open en bloot te doen niet juist meer vertrouwen zouden krijgen en hét vooroordeel bij uitstek van de man in de straat zouden weerleggen : “het zijn allemaal profiteurs”. Ik ben er zeker van dat een partij die openlijk uitkomt dat ze haar “slechte elementen” uitstoot en die toont dat ze er een einde wil aan maken, juist veel vertrouwen zal krijgen van de kiezer, die dan volgens mij het gevoel zal hebben dat “eindelijk een partij eens korte metten maakt met die profiteurs” of “nu kan ik er gerust voor stemmen want degenen die overblijven zullen zeker wel te vertrouwen zijn  dan”.  

Terwijl het binnenskamers doen juist voor gevolg heeft dat de kiezer, die dagelijks ziet hoe rot “de politiekers” zijn, gewoon de moed zal verliezen dat het ooit zal beteren en dan maar stemt voor het Vlaams Belang omdat die partij het meest “clean” overkomt en het duidelijkst is in haar boodschap (dus het minst “haar kazak zal keren na de verkiezingen”). En vooral, omdat deze wel verplicht is komaf te maken met haar schurftige schapen omdat deze, in het kader van de campagne tegen deze partij,  permanent in de pers worden gehaald en uitvergroot.

Ik denk wel dat de keuze maken : openlijk of bedekt” niet zo eenvoudig is, maar anderzijds ben ik van mening dat de man in de straat nog steeds de voorkeur geeft aan een man die de vuilnis op straat zet boven iemand die hem s’nachts in zijn tuin begraaft. Want vuilnis is er toch en ergens ermee blijven moet hij ook. Kortom : open kaart spelen zal juist bij vele kiezers het vertrouwen in de politiekers herstellen dat nu volledig kwijt is. 

19:30 Gepost door Dwarsligger in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Er zit logica in, maar .... Laten we JM Dedecker eens nemen .
Smijt deze uit de partij en wat heb je dan als mogelijke mening ?
Dat de partij sucks , want ze smijten de goeie eruit .
Dus, vuile was buiten zetten, hmmm, welke ;)

JM neem ik maar als voorbeeld indien hij de partij een positief imago zou gegeven hebben.

Gepost door: siberx | 16-04-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.