10-09-07

Geweld en tolerantie

Er wordt de laatste tijd erg veel geweld gebruikt in onze maatschappij. We evolueren recht naar Amerikaanse toestanden waar zelfs schoolkinderen al met een wapen rondlopen en een mensenleven niet veel waard meer is. Akkoord, het is nog niet zo erg als “onveiligheidsspecialisten” als het Vlaams Belang ons willen doen geloven, maar anderzijds kan niet ontkend worden dat geweld in opmars is.

Hiervoor zijn er in mijn ogen verschillende redenen. De eerste en zeker niet de minst belangrijke is het feit dat ouders nauwelijks nog tijd hebben om zich intens met hun kroost bezig te houden. Deze wordt dan ook meer door school en vriendjes “opgevoed” dan door de ouders. Deze laatsten komen immers s’avonds een hele tijd na hun kinderen thuis, waardoor deze een niet onbelangrijke periode “buiten elke controle” vallen. Daarenboven zijn de ouders doodmoe van de ratrace waar ze dagelijks in moeten overleven, de steeds hogere eisen die aan hen gesteld worden. Veel energie houden ze dan ook niet over om weerbarstige spruiten weer op het rechte pad te zetten. Vaak krijgt de school dan maar deze taak opgedrongen.

Vroeger bleef de moeder thuis en was ze “permanent” ter beschikking wanneer er problemen waren, hoewel het écht strenge optreden wel meestal voor de vader weggelegd was. Maar goed, de nieuwe generatie wist toch dat ze ergens in het oog gehouden werd en met een excuus moest uitpakken als ze tegen de lamp vloog.

Nu is dat allemaal gedaan, vrouwen moesten volgens de feministen ook een beroepscarrière hebben om volwaardig te zijn. Kinderen worden voor dag en dauw gedumpt in schoolopvang en worden er vlak voor het slapengaan terug opgehaald. Veel kinderen weten nauwelijks nog waarvoor een ouder dient, tenzij om nu en dan eens “quality time” mee te beleven. Sommige carrièremensen gaan zelfs zover hun kinderen vanaf kleuterleeftijd in pensionaten achter te laten. Waarom die dan kinderen willen is me helemaal een mysterie.

De kinderen zelf vragen ook steeds vaker om als intern te mogen schoollopen. Want daar weten ze dat er mensen zijn die voor hen zorgen, dat ze niet aan hun lot worden overgelaten, dat ze zich aan strikte regels moeten houden, kortom, dat ze terug structuur krijgen. Want dat missen ze heel erg als ze thuis zijn.

Vele vrouwen hebben echter al lang spijt dat ze hun hoofd op hol hebben laten brengen door vrouwen die hun eigen gezin in een hel hebben veranderd (nietwaar Lily Boeykens). Ze verlangen terug naar het “minder stresserende en meer zelforganiserende” full-time moederschap. Alleen, ook vandaag nog zijn er weinigen die ervoor durven uitkomen.

Er is natuurlijk ook nog een ander facet aan dit feit : vrouwen aanvaarden nog steeds niet dat zij fulltime gaan werken om hun partner toe te laten bij de kinderen te blijven of hen op te voeden. Een man die erin slaagt om de moeder van zijn kinderen zo ver te krijgen is nog steeds een witte raaf. Voor veel vrouwen is de druk te “moeten werken” en “alleen in te staan voor de financiën van het gezin” teveel geëist. Ik hou dus zeker geen pleidooi voor “de moeder aan de haard” integendeel, ik zou veel liever massa’s “vaders aan de haard zien”. Maar ik ben realist. De moeder-kindsamenzwering zal de eerste jaren nog niet afgebouwd kunnen worden. Maar dat ouders meer moeten beschikbaar zijn voor hun kinderen staat voor mij als een paal boven water. En de zgn y-generatie heeft dat ook eindelijk ingezien. Voor hen is de balans tussen privé en beroepsleven essentieel wanneer ze een werkgever kiezen.

Een tweede reden voor dit geweld hangt nauw samen met het eerste. Doordat kinderen nauwelijks nog normen bijgebracht worden leren ze nooit rekening houden met anderen. Mede door de extreem egocentrische “vrije markt-filosofie ”, die samenwerking uuitbant en concurrentie verafgoodt, worden ze extreem egocentrisch. Enkel hun wens, hun verwachting is van belang. Dat iemand anders andere zaken wenst, een andere visie heeft, dat laat hen ijskoud. Hun wil is wet en wordt die niet ingewilligd dan volgen represailles, komen de messen boven. Zich in de plaats van anderen stellen kunnen ze niet meer. De ander is een obstakel, geen mens met een eigen wil.

Een derde en mijns inziens enorm belangrijke reden voor dit geweld is onze “groene” of “rode” visie op problemen. Ook hier wat meer uitleg. In Dickens tijd was er een enorme criminaliteit in Londen. Voor de bezittende klasse waren dit allemaal “misdadigers” en zelfs op het stelen van een brood stond toen al de doodstraf. Toen de welvaart wat eerlijker verdeeld werd slonken de misdadigheidscijfers spectaculair. Hierdoor was een bewijs geleverd dat “de socialisten” en “de progressieven” het bij het rechte eind hadden dat deze mensen geen andere keus hadden om te overleven.

Sindsdien is in progressieve middens deze idee nooit meer verdwenen. Als we de groenen of de PS bv horen dan zijn alle misdadigers slachtoffers van de maatschappij, hebben ze nooit kansen gekregen, worden ze ontmoedigd om vooruit te komen enz. Kortom : zelfs de grootste schurk is niet verantwoordelijk voor zijn daden. Hij kan dan ook heropgevoed worden. In hetzelfde kader worden initiatieven ontwikkeld voor allerlei types “kansarmen” en veel organisaties teren erop dat deze bestaan en ze zullen er alles aan doen om het probleem niet definitief opgelost te krijgen.

Gevolg is dat, wanneer men maar ergens tot één van deze slachtoffergroepen behoort, men zich praktisch alles kan permitteren. Alles wordt goedgepraat door de wereldverbeteraars. Dat er mensen rondlopen die nu eenmaal helemaal niks goeds in zich hebben, onverbeterlijk zijn, dat mag niet gezegd worden.

En die misdadigers weten het ook dat er een grote groep achter hen staat om termen als racisme, discriminatie enz te gebruiken wanneer iemand het waagt de vinger op de wonde te leggen.

Toen recent in Dinant een schooldirecteur werd neergestoken door een kosovaarse jongere heeft de burgemeester van die stad gezegd dat teveel mensen uit deze regio zich niet houden aan onze regels maar verder blijven leven volgens de hunne. Hij zei dat kosovaren te snel naar het mes grepen. Dadelijk stonden de betweters op hun achterste poten en ook het Centrum voor Racismebestrijding kwam in actie. Ze gingen vervolging instellen. Het is er echter niet van gekomen omdat ze zeer goed weten dat de man gelijk had en dat hij, cijfers op tafel, zijn uitspraak zal kunnen bewijzen. En dat risico mogen ze niet nemen natuurlijk.

Het klopt dat niet elke kosovaar een messenslijper is, niet elke marokaan een drugdealer enz. Laten we dus eens een experiment doen en 1000 mannen nemen tussen 15 en 35. De ene 500 zijn Belgen sinds 4 generaties, de anderen zijn van Zuid- of OostMediterrane afkomst en bezitten vaak een dubbele nationaliteit. Hoe groot is in elke groep de kans om een mes te vinden op deze mannen ? Hoe groot is de kans dat ze een crimineel verleden hebben ? Anders gezegd : is er een statistisch relevant verschil tussen beide populaties op dit gebied ? En zo ja, waar komt dit uit voort ?

Allochtonen klagen erover dat ze vaker gecontroleerd worden dan autochtonen en ze vinden dit discriminatie. Zou de waarheid niet eerder omgekeerd liggen : ze worden meer gecontroleerd omdat de pakkans veel groter is, de discipline lager. Het is tenslotte toch normaal, haar plicht zelfs, dat de politie juist daar controleert waar het grootste gevaar zit, waar de meeste overtredingen worden geconstateerd. Al was het maar om een beeld te krijgen van “het milieu”, meer controleren. Ten andere, wie in de “allochtonengemeenten” woont weet maar al te goed dat de politie met “vreemde roots” juist hetzelfde doen met autochtone Belgen. Wie als “blanke” in Sint Jans Molenbeek over straat loopt en een “marokaanse” politieagent tegenkomt mag ook wel zijn identiteitskaart klaarhouden. En wie me niet gelooft moet maar eens de proef op de som nemen.

Het kan ook niet ontkend worden dat wanneer iemand het slachtoffer is geworden van een agressieve messentrekker de kans heel groot is dat de dader een “buitenlandse naam” draagt en afkomstig is van het Middellandse Zeegebied. Wanneer dus de burgemeester van Dinant zegt dat “kosovaren” nogal snel met het mes boven komen dan heeft hij statistisch geen ongelijk vergeleken met “belgen”. En dit ontkennen zal zeker geen verbetering brengen. 

Er loopt veel verkeerd met die politieke correctheid en ik heb er reeds een artikel over geschreven. Ook nu herhaal ik nog eens dat dit verschijnsel een grote hinderpaal is voor het oplossen van problemen omdat het een grondige en objectieve analyse ervan onmogelijk maakt.

Wanneer op een Antwerpse bus een treinconducteur ineen- en zelfs doodgeslagen wordt, dan is dit meer dan enkele jongeren die amok maken. Het gaat hem om een (niet zo zeldzame) uiting van een mentaliteit die heerst onder dergelijke jongeren. Zeggen dat in marokaanse middens de jongens niet tegengesproken mogen worden door hun moeder (en zeker niet door andere vrouwen), zeggen dat deze als echte prinsjes het gezin mogen terroriseren, dat wordt afgedaan als racisme. Praat eens met marokaanse meisjes en vraag hen eens waarom zij wel diploma’s halen en hun broers vaak niet, dan krijg je ook uit hun mond te horen dat hun broers gewoon hun zin doen terwijl zij streng binnenshuis worden opgesloten en dus wel verplicht zijn om te studeren (of slavin te spelen van hun broers en vader).

En dat is dus de oorzaak van veel geweld door marokanen en (zij het in mindere mate) turken: het totale gebrek van opvoeding met het oog op het leren van grenzen.

Dat de reden waarom hun broers vaak in de misdaad zitten en zij op de universiteit heeft dus totaal niets te maken met milieu of kansen, zoals de politieke correctheid wil doen geloven. Want deze meisjes leven evenzeer in een arm gezin, en hebben dezelfde problemzen als hun broers als het op leren aankomt.. Want ondanks deze problemen (die vaak reeel zijn) lopen deze meisjes niet rond met messen, slaan ze geen passagiers neer op bussen, verdelen ze geen drugs, doen ze geen carjackings.

Nu zal de lezer wel de idee hebben dat ik ver afgeweken ben van mijn oorspronkelijk onderwerp, namelijk geweld in de maatschappij, en dat ik weer eens mijn “Vaalms Belang”-sympathie heb laten zien, maar wie me volgt weet dat ik zeker geen aanhanger ban van deze partij. En ik heb hier enkel maar geprobeerd duidelijk te zien in de reden van dit geweld. Ik hoop dat onze maatschappij erin slaagt wat meer ”menselijk” te worden want ik zou niet graag hebben dat mijn kinderen en kleinkinderen te maken krijgen met spree-killers als die van Columbine of Virginia Tech.       

19:30 Gepost door Dwarsligger in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.