17-09-07

Vakbonden 1

Het débâcle van VW Vorst en Opel Antwerpen doet de bedenking opkomen welke rol de vakbonden hierin gespeeld hebben. Iedereen zal ondertussen wel weten dat de Duitse vakbonden het bedrijf onder druk hebben gezet om de afvloeingen niet bij hen maar wel in het buitenland te laten plaatsvinden, in casu in België dus. Dat ze daarna wel in de bres sprongen om hun Belgische collega’s een goede afvloeiregeling te bezorgen waren vijgen na Pasen. 

Waar geld dus reeds meer dan 100 jaar internationaal is geworden en multinationals geen grenzen meer kennen zijn hun “tegenstanders”, de vakbonden, nog steeds eng nationaal, in België zelfs regionaal bezig. Er bestaat dan wel iets als de Internationale Arbeidsorganisatie in Genève maar het is een pure praatbarak en een fin-de-carrière-akkefietje voor vakbondsbonzen als Georges Debunne.

Zolang de vakbonden er niet in slagen grensoverschrijdend te werken staan ze machteloos tegen de werkgevers die hier al wel in slagen. Onnodig te zeggen dat ze hiervoor het egoisme van hun eigen vakbondsleden moeten kunnen ombuigen in solidariteit.

Hierin staan ze in een moeilijker positie dan de kapitaalverschaffers die immers eens het geld belegd er geen persoonlijke band meer mee hebben. Hoogstens kunnen ze hun aandelen verkopen en het verlies nemen. Wat werk betreft ligt de situatie moeilijker. Daar voelt de “solidaire” werknemer zijn daad dadelijk in zijn loonzakje.

Een tweede probleem met grensoverschrijdende vakbondswerking is het feit dat niet ieder land dezelfde vakbondstraditie heeft, laat staan even hard wil vechten. De VS bv hebben totaal geen voeling met de manier waarop hier in Europa de vakbonden werken. Bij hen zijn er vakbonds- en niet-vakbondsbedrijven, bedrijven dus waar de vakbonden iets te zeggen hebben en waar alle werknemers er verplicht bij aangesloten moeten zijn. In niet-vakbondsbedrijven daarentegen mag niemand in de vakbond zijn en heeft deze ook geen recht van spreken. Daarenboven waren tot voor kort enorm veel vakbonden geïnfiltreerd door de mafia en hadden ze dus weinig of niets te maken met verdediging van werknemersrechten. Ook hun reputatie was hierdoor niet al te best. Vakbondsvrijheid zoals die bij ons bestaat is in de VS dan ook ondenkbaar.

Nochtans is internationale samenwerking echt wel de enige manier om de multinationals in de pas te laten lopen. Wanneer een SERIEUS probleem oprijst in één land en er in alle andere vestigingen van de multinational of de holding ook hiertegen gereageerd wordt dan moet de directie wel ergens rekening houden met de werknemerseisen. Ze kan dan immers niet zo snel meer dreigen met uitwijken naar het buitenland. 

Gevaar is natuurlijk dat een land met een sterke vakbondstraditie, ik denk aan Frankrijk, te snel zou overgaan tot acties en dan maar verwacht dat gans de wereld meestaakt voor een futiliteit. Eerst overleggen op internationaal vakbondsgebied riskeert een eindeloos gepalaver te worden en is ook niet erg productief. Internationaal bepalen of al dan niet grensoverschrijdende acties nodig zijn is dus niet zo eenvoudig, tenzij duidelijk zou afgesproken worden dat enkel structurele of principiële eisen ervoor in aanmerking komen en geen punctuele.

Maar ook op andere domeinen kan men vragen hebben bij de vakbonden. Ik zal het hierna enkel over de Belgische situatie hebben omdat de besproken problemen hier duidelijk naar voor komen.

Zo is het bv de vraag of ze, doordat ze ingeweven zijn in de macht, wel altijd “de arbeider” vooropzetten en niet hun eigen machtsbestendiging. Kijken we bv maar eens naar wat gebeurde in Poupehan waar Jef Houthuys achter de rug van zijn achterban met de regering (Wilfried Martens en Fons Verplaetse) en de geldmarkt (Hubert De Tremmerie) afspraken maakte die ingingen tegen de belangen en de wensen van zijn leden. In het openbaar brak hij deze zelfde maatregelen echter compleet af.

Hierdoor bewees hij duidelijk dat voor hem zijn achterban niet meer was dan een gewicht dat hij in de schaal kon gooien bij een eventuele machtsstrijd. Misprijzen voor zijn leden is het minste wat men deze man kon verwijten, bedrog is mijns inziens een betere term voor Houthuys’ verraad. En niet enkel van hem, ook andere hoge kaders van de vakbond moeten wel gemerkt hebben dat tussen woord en daad veel in de weg stond. Ze waren dan ook medeplichtig wanneer ze dit aanvaardden zonder morren. 

Ook komen vakbondsleiders regelmatig in de politiek terecht (Inge Vervotte, Louis Major, …) waardoor ze ten dienste komen te staan van “algemeen” belang dat vaak tegenstrijdig is aan dat van hun leden. Zeker wanneer ze daarna terugkeren naar hun vakbond zijn ze op zijn minst gezegd “aangebrand”. Want hoewel iemand wel 2 petten kan dragen en deze naargelang de plaats waar hij zich bevindt kan opzetten, toch geloof ik er persoonlijk niet in dat de vakbondsman de partijpolitieker naast zich kan neerleggen of omgekeerd. 

Een mooi voorbeeld van de link tussen partij en vakbond kregen we toen de ASLK in 1981 staatsbank werd. Gezien nationalisering meestal gepaard gaat met politisering werden ook hier enkele mensen via hun partij geparachuteerd in directeurszetels. De voorzitter en ondervoorzitter van de christelijke vakbond zagen de kans schoon om ook even uit het potje te likken en stelden eveneens hun kandidatuur. Ze zouden dit zeker niet gedaan hebben als ze niet ergens hun vakbond achter zich hadden. Je kan dit aanzien als het proberen een vinger in de pap te houden maar zelf denk ik dat enkele persoonlijk gewin hun motivatie uitmaakte.

Erger nog was het in 1993 toen de helft van de ASLK voor de prijs van de gebouwen werd weggeschonken aan Fortis. Deze eiste dat het statuut van het personeel afgeschaft werd en vervangen door een arbeidscontract van onbepaalde duur.

Toen de personeelsleden hun contract voorgelegd kregen stelden velen zich de vraag wat er met hen ging gebeuren als ze niet tekenden. Niemand antwoordde hierop, ook de vakbonden niet, wiens eerste taak het toch was om hun leden hierover te informeren. Elke vakbondsverantwoordelijke had wel zijn eigen antwoord, maar gezien die elkaar vaak compleet tegenspraken leefde het voltallige personeel in een “flou artistique”.  Pas later, toen iedereen getekend had, wist men waarom : de vakbonden hadden zelf onder druk van hun respectieve politieke partijen (CVP en socialisten) meegewerkt aan deze privatisering en het “gebrekkig informeren” van het personeel.

De taak die ze vanuit de partijhoofdkwartieren opgelegd hadden gekregen was ervoor te zorgen dat het personeel niet in opstand kwam. Ze moesten ten allen prijze de sociale vrede bewaren om de waarde van het bedrijf voor de “koper” niet omlaag te halen.

Enkel op die manier kon de regering zeker zijn van 25 miljard BEF inkomsten om haar begroting op te fleuren. Het liet Herman Verwilst, Voorzitter van de Raad van Bestuur van ASLK Holding, op de zevende dag zonder blozen zeggen dat het ganse personeel achter de privatisering stond want niemand had immers geweigerd het arbeidscontract te ondertekenen. De waarheid was echter dat niemand wist wat er met hem ging gebeuren als hij niet tekende en dat niemand zin had dit even uit te testen.

De voorzitter van de intersyndicale, een zekere Genbauffe, werd, als dank voor het feit dat hij het personeel in de hand had kunnen houden, benoemd als voorzitter van de socialistische mutualiteiten, als ik me niet vergis in Charleroi, een pracht van een sinecure. Hier bleek overduidelijk dat een vakbond die beweert los te staan van elke politieke partij gewoon liegt.

19:30 Gepost door Dwarsligger in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

kan hier niet veel over vertellen , daar weet ik niks van van die historie. je praat voornamelijk over de bedienden en hun vakbonden, en ja hoor, binnenin de vakbond zijn er rotte appels/ wat de top betreft, zijt er maar zeker van, die wordt niet meer herverkozen door de achterban van de vakbond.
los staan van de partij: als hij dat beweert, is hij de enigste, iedere vakbond heeft een bondgenoot nodig bij de partijen: maar eerder als drukking en feeling tussen vloer en politiek. het probleem (ook de val van) van de spa is dat ze al jaren geen feeling meer hadden met het abvv. waarom niet? omdat men het abvv niet meer nodig had (dacht men), het resultaat mag gezien worden hé, al is dat niet dé reden uiteraard, maar ze heeft er wel bij toe gedragen. en nu nog hebben de spa het niet begrepen, of eerder, men wil het niet zien.
internationaal: logisch dat de vakbond binnen zijn bedrijf probeert eerst zijn bedrijf te redden.

Gepost door: watje | 19-09-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.