24-09-07

Vakbonden 2

Onze economie staat de laatste jaren bol van de fusies. Bedrijven worden samengevoegd tot mastodonten waar niemand nog klaar in ziet. Personeel wordt verschoven alsof het om pionnen op een schaakbord gaat. Dat dit niet erg prettig is hoeft niet gezegd, stress scheert hoge toppen. Normaal zou je dan verwachten dat de vakbonden aan de alarmbel trekken en zeker in het Comité voor Veiligheid en Hygiëne het gezondheidsprobleem op tafel zullen gooien. Vergeet het. Ik ga weer het voorbeeld aanhalen van de situatie bij Fortis Bank.

Deze is ontstaan uit een fusie van vooral Generale Bank en ASLK. Elke maatschappij had haar eigen vakbondstraditie en deze werd binnengebracht in het fusiebedrijf. De ASLK had een volkse traditie die dicht bij de mens stond, de Generale een elitaire traditie vooral gericht op en beheerst door de Brusselse Franstalige haute bourgeoisie. Bij de ASLK waren de vakbonden tot 1993 dan ook nogal strijdbaar, bij de Generale Bank waren het eerder medewerkers van de directie, die, om hen kalm te houden, erg goed verzorgd werden.

Normaal zou je na zo’n fusie verwachten dat de vakbonden van beide bedrijven naar samenwerking zouden streven om de problemen van de fusie draaglijk te maken voor hun leden. Neen dus. De vakbonden van ex-Generale Bank werken die van ex-ASLK volledig tegen waar ze maar kunnen. De reden is eenvoudig :  jaloezie. Hoewel de fusie reeds dateert van 1998 toch denken de vakbondsmilitanten van de Generale Bank nog steeds vanuit het standpunt en de behoeften van “hun leden”. Overal proberen ze niet het algemeen belang van het personeel van de bank te verdedigen maar wel dat van het ex-G personeel. Het gaat ook om 2 verschillende vakbondscentrales. Bij de socialistische vakbond gaat het bv om BBTK voor de ex-Generale en ACOD voor de ex-ASLK. De vakbondswerking van Fortis Bank ligt dan ook volledig stil wat de directie toelaat om de meest personeelsonvriendelijke maatregelen te nemen.

Waar ik ook problemen mee heb is het beschermen van leden. Wanneer iemand een fout heeft begaan  dan heeft hij recht op verdediging, dat spreekt vanzelf. Maar dat dit voor gevolg heeft dat iemand vrijuit gaat omdat hij toevallig een belangrijke plaats heeft in de vakbond of omdat hij heel sterk gesteund wordt is echter aberant. Zelf ben ik op die manier ooit een betrekking kwijtgeraakt. Ik was via aangetekende zending opgeroepen om me aan te bieden voor een staatsbetrekking. Alleen, ik was niet thuis toen de postbode aanbelde. Normaal moest die dan een kaartje in mijn bus steken om me op te roepen de zending af te halen in het postkantoor. Hij had dit echter nagelaten. Toen ik een maand later bericht kreeg dat de betrekking aan iemand anders was toegewezen omdat ik geen gevolg had gegeven aan de aangetekende brief en niet was komen opdagen ging ik op onderzoek uit. Toen alles uitkwam diende ik klacht in bij de Post. Dat het resultaat niet openbaar gemaakt wordt kan ik begrijpen maar van iemand binnen het bedrijf kwam ik te weten dat de postbode in kwestie heel sterk stond in de socialistische vakbond en dus onaantastbaar was. Dat ik hierdoor werkloos bleef (nog 2 jaar zelfs) was totaal van geen belang.

Erger nog is de onaantastbaarheid van de vakbondsafgevaardigde. Het spreekt vanzelf dat deze moet beschermd worden wil de vakbond enige macht kunnen uitoefenen binnen een bedrijf. Maar zelfs wanneer deze omwille van zware fout wordt wandelen gestuurd aanvaardt men dit niet en legt men dadelijk het bedrijf plat tot hij terug in dienst genomen is. En dit gaat wel een stap te ver. Desnoods kan je de werkgever verplichten via de arbeidsrechtbank te gaan bij ontslag, maar dit gewoon onmogelijk maken zorgt voor misbruiken.

Vakbonden hebben nog weinig macht in veel bedrijven, maar anderzijds moeten ze toch regelmatig laten merken aan de goegemeente dat ze er nog altijd zijn. Hoe kan dit beter dan door het openbaar vervoer plat leggen ? Gevolg is dat bij de Belgische spoorwegen elke futiliteit aanleiding is om te staken. De NMBS is immers de enige plaats waar de vakbonden nog sterk staan en ze dus aan de buitenwereld hun macht kunnen tonen, laat staan gebruiken. En natuurlijk zal een dergelijke staking steeds gebeuren op vrijdag of op een drukke brugdag, eerste dag van een vakantie e.d. Kortom op een dag dat het zoveel mogelijk last bezorgt en de kans dat leden dit als een extra verlofdag zien het grootst is. Dat hierbij totaal geen rekening gehouden wordt met de klanten, infeite toch ook vakbondsleden uit andere bedrijven, maakt hen duidelijk niets uit.

Tenslotte nog een woordje over medebeheer. Spreek de vakbonden niet over verantwoordelijkheid want die willen ze niet. Ze willen wel via de ondernemingsraad op de hoogte gehouden worden en nu en dan betrokken bij een of andere futiliteit, maar écht macht uitoefenen in het bedrijf zegt hen niets. Dat is immers “corporatisme” en dat is volgens hen ten zeerste af te wijzen. Want het bedrijf beheren is niet hun verantwoordelijkheid maar die van de directie.

Ook hier ga ik niet mee akkoord. De goede gang van het bedrijf is de verantwoordelijkheid van iedereen die erbij betrokken is. Door medezeggenschap te weigeren geven de vakbonden de kans uit handen een rem te zetten op het uitzuigen van het bedrijf. Anders gezegd : Sabena, Galleries Anspach, … geen van allen zouden ze mogelijk geweest zijn als de vakbonden reële inspraak hadden gehad in het beheer van deze bedrijven. Een goede verstandhouding, om niet te zeggen samenwerking van werkgever en werknemer is essentieel in een bedrijf dat wil groeien en bloeien. Overleg en niet strijd zijn de kern van succes. Spijtig genoeg hebben onze vakbonden steeds geweigerd deze samenwerking te institutionaliseren, bv voor WO II toen dit corporatistische model erg goed in de markt lag.

Het spreekt vanzelf dat vakbonden nodig zijn, de werknemer MOET beschermd worden, zeker in het kapitalistische systeem waarin we leven. Maar de vakbond moet een totaal nieuwe vorm aannemen, zijn taak herbekijken, zich heroriënteren, zijn methoden aanpassen, kortom, toetreden tot de 21e eeuw en niet blijven hangen in de gedachtenwereld van de 19e eeuw toen ze het daglicht zag. Of dit ooit zal lukken betwijfel ik echter ten zeerste, want zeer vaak zie je dat het niet de meest waardevolle werknemers zijn die militeren, maar integendeel zij die zich door hun kandidaatstelling willen ontdoen van alle onaangenaam werk, zij die graag dicht bij de zon vertoeven of zij die zich via hun kandidaatstelling bij verkiezingen willen beschermen tegen ontslag. Waardoor de vakbonden vaak recruteren uit hén die zeker niet bekwaam zijn om deze taak op zich te nemen.

En dan nog even een zijsprongetje : in de ondernemingsraad hebben ook de kaderleden een eigen voorbehouden quotum. Nu moet u eens eerlijk zijn. Welk kaderlid gaat nu zijn carrière wagen door zijn eigen directie tegen de haren in te strijken ? Welke positie zal dit kaderlid innemen wanneer hij de deur van de ondernemingsraad achter zich heeft gesloten en nu aan zijn personeel de maatregel moet “verkopen” die hij zojuist heeft afgewezen ?

Is een kaderlid in de vakbond wel mogelijk, laat staan geloofwaardig ? Ik denk van niet. 

19:30 Gepost door Dwarsligger in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

vind het erg wat jij hebt mee gemaakt, maar ik denk toch .... en ik heb hier echt geen goesting om te discussiëren, maar intern loopt het toch wel ietsje anders als je hier beschrijft (specifiek wat er in die sector is gebeurd weet ik uiteraard niet). en ja hoor, er zijn ook rotte appels binnen de vakbond, maar wees gerust, als er te veel klachten zijn over een deligé tamboeren ze hun ook buiten (klachten moeten wel terecht zijn)
in ieder geval, ik heb er een andere kijk op, ik kan er wel over praten, maar schrijven over deze thema's kan ik niet (ligt mij niet)

Gepost door: watje | 24-09-07

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.