21-02-08

Koopkrachtvermindering is niet erg

Pieter Timmermans, Directeur-Generaal van het VBO beschuldigt er de vakbonden van dat ze “wilde stakingen” aanmoedigen en dat hier geen reden voor is gezien” de koopkrachtdaling” voor 90% van de bevolking niet zo erg is als ze het voorstellen. Ook Guy Quaden, grote baas van onze nationale bank, vind dat het verlies aan koopkracht niet zo groot is en dat de werknemers geen enkele reden hebben om hierover te klagen. Beiden geven echter wel toe dat voor de laagste inkomens absoluut maatregelen moeten getroffen worden.

Nu is het misschien wel mogelijk dat objectief gezien deze verlaging van koopkracht draaglijk is en dat hogere en middeninkomens nog steeds zeer comfortabel kunnen leven met “minder”. Alleen, niemand doet dit graag. Iedereen houdt graag zijn levensstijl en levensstandaard aan, zelfs al ligt deze hoog, te hoog zelfs wanneer we zien welke desastreuze gevolgen dit heeft op milieu, grondstoffen e.a.

U en ik willen dus niet graag dat we om één of andere reden plots minder kunnen kopen met ons loon, zelfs al zouden we ons de luxe die hierdoor wegvalt gemakkelijk kunnen ontzeggen.

Maar ik wil het hier even over de inhoud van deze uitspraken hebben. In de eerste plaats is het de taak van de vakbonden om de werknemers te verdedigen en wanneer ze vinden dat er hier nood aan is is het hun recht om staking aan te moedigen. Natuurlijk moeten ze deze dan erkennen en ze niet laten sudderen als “wilde  staking”. Want ofwel staan ze erachter en betalen ze stakingsgeld uit, ofwel staan ze er niet achter en dan zetten ze de werknemers niet aan tot staken. Enerzijds stakingen pushen omdat het binnenkort syndicale verkiezingen zijn en de vakbonden toch moeten tonen dat ze strijdvaardig zijn en anderzijds op de enorme schat aan lidgelden blijven broeden en geen stakingsvergoeding uitkeren is gewoon de leden in de rug schieten en misbruiken.

Het VBO heeft natuurlijk makkelijk praten. Het is een vereniging van topmanagers die van oordeel zijn dat het meest ongebreidelde kapitalisme de enige goede weg naar de hemel is. Ze hanteren hierbij als grondregel dat er een verschil is tussen de “lagere regionen” van het bedrijfsleven en het hunne. Zo zijn de wedden van de mensen onder hen veel te hoog, beletten ze de concurrentiekracht van de bedrijven en moet iedereen matigen. Voor han geldt dat enkel geld voldoende motivatie is om op te klimmen in een bedrijf en dat derhalve hoge lonen moeten uitbetaald worden.

Vandaar dat deze heren (dames zijn hier witte raven) het zelfbedieningskapitalisme hebben uitgevonden waar ze ongestoord (en ook zonder schroom) in de pot graaien om exorbitante vergoedingen binnen te rijven. Voor hen geen koopkrachtvermindering, integendeel, ieder jaar verhogen hun “bonussen” en andere “toetjes”. Wat ze eventueel aan koopkracht verliezen doordat hun wedde minder “waard” is, halen ze dubbel en dik terug in via hun surplussen.

Mannen als Quaden, Timmerman en co zijn dan ook de laatsten die spreekrecht hebben als het op de draaglijkheid van koopkrachtverlies aankomt. In de eerste plaats geldt dit niet voor hen, in de tweede plaats zou, zelfs als hun koopkracht even veel zou dalen als dat van hun voetvolk, dit voor hen niet voelbaar zijn omdat ze toch hun inkomen niet kunnen opsouperen zonder indigestie of perverse spilzucht.

Hoe kunnen deze geprivilegieerden dan ook weten of wat ze zeggen wel waar is ? Hoe durven ze beslissen dat de minder begoeden deze lagere koopkracht wel kunnen inkasseren ? We kunnen ons geen mooier voorbeeld indenken van de arrogantie van de welgestelde arrivist die minachtend neerkijkt op de ploeterende klasse die het astronomisch inkomen bijeenzwoegt dat hij zichzelf toekent, klasse die steeds te hoge eisen stelt en voor wie andere regels gelden dan voor hem, unicum in het economische universum en daarom gewoon onbetaalbaar.

19:15 Gepost door Dwarsligger in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.