02-06-12

Groen viert de verkeerde verjaardag

Met grote trom werd gisteren op Terzake (Canvas) aangekondigd dat Groen, het vroegere AGALEV dit jaar zijn dertigste verjaardag viert. Het zou misschien nuttig zijn dat de partij eens aan een historicus zou vragen om de echte geschiedenis van de partij even onder handen te nemen want dat is wel heel hard nodig.

Wat de partij niet zegt (of misschien zelfs niet eens meer weet) is dat ze reeds bij de eerste vrije verkiezingen voor het Europarlement in 1979 een lijst heeft ingediend met als lijsttrekker de Tervurenaar Marc Dubrulle. Waarom deze 3 jaren doodgezwegen worden is misschien nog veel relevanter voor hoe de partij met haar verleden omgaat.

Marc Dubrulle was de “intellectueel” van de beginnende partij en het is hij die, toen hij terugkwam van een zakenreis uit de Verenigde Staten, op het vliegtuig de eerste statuten van deze jonge partij heeft geschreven.

Agalev kwam voort uit de beweging van haar medestichter, Luc Versteylen die in Viersel in een vroegere brouwerij de basiswaarden van het leven weer aandacht wou geven. De nogal “rare”  methoden hebben, toen ze bekend werden bij de meer kritische en minder verblinde buitenwereld, menig wenkbrauw doen fronsen maar dit is niet  van belang voor dit artikel. Wat wel een rol speelde was dat uit deze beweging en de soixante-huitarts die er actief in waren een fundamentalistische stroming de partij in haar greep kreeg die komaf wilde maken met alle kleinburgerlijke en reactionaire ideeën die de partij misschien zouden kunnen infecteren. In deze periode kwamen veel leden uit de klein-linkse beweging over naar AGALEV (Mieke Vogels was er één van).

Eén van de zaken die deze stroming ergerde was het feit dat Marc Dubrulle zo bourgeois was een paard te bezitten. Dit hoorde niet voor een “echte groene”. De man werd dan ook al snel buitengewerkt, wat hem heel erg pijn heeft gedaan.

De oude leden van AGALEV-Leuven kenden deze geschiedenis en hielden contact met Marc. Maar hij is nooit meer welkom geweest en de reden ligt grotendeels bij de stokerijen van Magda Aelvoet.  Deze was er al snel in geslaagd, vooral door haar rabiaat feminisme waarmee ze elke kritiek op haar persoon omboog naar discriminatie, AGALEV-Leuven in handen te krijgen. Toen AGALEV voor de eerste keer recht had op een gecoöpteerd senator vroeg de partij alle afdelingen wie ze voorstelden. Tenslotte viel de keuze op Aelvoet. Alleen, ze was niet rechtstreeks gekozen en ze was zich zeer goed van bewust van het feit dat ze infeite haar zetel bezette door de goodwill van de afdeling Antwerpen, toen nog het zwaartepunt van AGALEV en samen met Mechelen de enige kieskring waar AGALEV rechtstreeks verkozenen had. Haar eerzucht heeft dit nooit echt kunnen verwerken en haar jaloezie op Ludo Dierickx, een man die haar intellectueel ver de meerdere was en die wel rechtstreeks verkozen was, heeft de partijwerking in deze jaren sterk gehypothekeerd. Toen later Mieke Vogels op de voorgrond trad verschoof haar focus naar deze nieuwe concurrente en toen het Sint Michielsakkoord moest onderhandeld worden was er een felle strijd vooraf tussen deze 2 vrouwen wie van beiden de partij mocht vertegenwoordigen. Aelvoet won. Hoe het verder velopen is weten we allemaal. Blind voor haar eigen beperkingen en met een zeer grote arrogantie heeft ze zich in de luren laten leggen met de milieutaks.

Maar keren we terug naar het begin. Zichzelf voor een grote politica nemend maar infeite geen groot licht zijnde zorgde Aelvoet ervoor dat ze niemand naast haar kreeg die haar in de schaduw kon stellen. Elke poging van de anciens van AGALEV om Dubrulle terug bij de partijwerking te betrekken werd door haar gekonkel  vakkundig de nek omgewrongen. Dit ging des te gemakkelijker gezien de partij vooral jongeren aansprak en dezen niet eens wisten wie die Dubrulle feitelijk wel was en hoe waardevol hij voor de partij geweest was en nog kon zijn. In AGALEV-Leuven is diens naam ten andere nog heel zelden gevallen omdat hij al snel naar de vergetelheid verwezen was.

Aelvoet heeft daarna op steeds dezelfde manier (oeverloze arrogantie en zelfoverschatting) de eerste viool gespeeld in de partij.  De vijandschap en wederzijdse jaloezie van Aelvoet en Vogels heeft de partij jarenlang gehypothekeerd. En waar haar impulsieve hoogmoed en voortvarendheid allemaal toe geleid heebben weet iedereen die de partijgeschiedenis een beetje gevolgd heeft. Haar goedkeuren van wapenleveringen aan Nepal toen ze minister van Volksgezondheid in de regering Verhofstad I was staat iedereen nog fris in het geheugen.  Deze déconfiture leidde tot haar ontslag uit dezelfde regering. In deze periode was AGALEV zelfs zo ver verwijderd van haar roots dat Ludo Dierickx intern de groep “Waakvlam” opgericht heeft om toe te zien dat de partij uit machtsgeilheid niet teveel haar principes zou verloochenen.  

En dat dit niet de meest “propere” periode in de partijgeschiedenis was kan iedereen die zich de moeite getroost opzoeken. In 1991 werd het verkiezingscongres gehouden in de lokalen van de VUB. In de voormiddag heeft dit congres een uur stilgelegen door een discussie over gelijkberechtiging van man en vrouw. De voorzitter heeft tenslotte machteloos de armen in de lucht gegooid en uitgeroepen “weet iemand nog hoe we nu verder kunnen, want ik weet het niet meer”. In de pers werd hier melding van gemaakt (lees er maar de dagbladen op na) maar in het officiële verslag van het congres werd gans deze discussie zelfs niet eens vermeld, natuurlijk omdat feministische principes fundamenteel waren voor de partij en Vogels en Aelvoet ervoor hadden gezorgd dat een objectieve visie op dit onderwerp binnen de partij op felle tegenwind botste. Het feminisme in vraag stellen was bij AGALEV een even groot taboe als de positie van Stalin was in de USSR in 1945. Het ging zelfs zo ver dat een artikel in Bladgroen dat dit onderwerp kritisch bekeek  anwege de hoofdredacteur publicatieverbod kreeg en dit flagrant in tegenspraak met de basisdemocratische principes van de partij. De toenmalige partijsecretaris van Leuven, Alex Polfliet, heeft hem hierover toen ten andere nog “aangesproken”. Maar de klein-linkse sfeer in de partij maakte dat ook erna er niet tot publicatie werd overgegaan. Deze splijtzwam (dat had het congres bewezen) mocht niet openbarsten.  

In alle geval, de echte geschiedenis van de partij is wel een tikkeltje anders dan de partij nu graag wil doen geloven, de échte beginjaren van de partij werden op 1984-manier uitgewist en het ontstaan van de partij werd herschreven  om deze meer in overeenstemming te brengen met “de nieuwe machthebbers”.  

 

14:25 Gepost door Dwarsligger in Actualiteit, Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.