10-03-13

De Bok en het Blaadje 1

Ik had er altijd van gedroomd om, als ik gepensioneerd was, terug cursussen te gaan volgen aan een of andere universiteit. Ik had me in september 2011 dan ook ingeschreven en zat een jaar lang braaf tussen de jongeheren en jongedames te luisteren naar een prof die vooraan haar best stond te doen. De schok met mijn periode op de universiteit kon niet groter zijn. Geen cursus meer maar een handboek waar je zelf maar moet uithalen wat nuttig is (je kan het immers moeilijk helemaal van buiten leren), de prof  vertoont enkel nog powerpoints. Nu ja, de wereld is natuurlijk geëvolueerd sinds eind jaren ’60. Dat de studenten zitten te praten, te eten en te drinken, via msn converseren met anderen en zelfs computerspelletjes spelen en hun facebook controleren was wel een grotere schok moet ik zeggen.

Vriendinnen die zelf ook nog studeren vonden dit doodnormaal toen ik met hen erover praatte.  Mij gaat het echter boven mijn petje dat “die studenten niet begrijpen dat ze de les storen” of niet alles opvangen. Ik word dus oud maar zoals gezegd,  de wereld is geëvolueerd sinds mijn studententijd.

Maar dit artikel handelt niet over mijn heimwee naar hoeveel beter het vroeger was.  Ik wil het hier even hebben over dit omgaan met jongeren als je zelf al bijna het einde van je leven bereikt hebt. Doordat ik maar 1 enkele cursus volgde zat ik heel zelden samen met mijn klasgenoten en was contact leggen dus niet zo vanzelfsprekend. Zij hebben vanuit hun gemeenschappelijk curriculum groepjes opgebouwd en daar raak je natuurlijk in die ene pauze van dat ene vak dat je samen met hen volgt niet binnen. Daarenboven zijn ze ook niet geneigd om erg open te staan voor die “ouwe sok” die hen aanspreekt. Zeker meisjes vinden het zeer verdacht dat zo’n oude bok probeert met hen in gesprek te komen. “Wat heeft die in zijn zin” en “zeg ouwe, ik heb geen interesse in een gesprek, laat me gerust” zijn duidelijk van hun gezicht af te lezen.  

Nu heb ik 5 vriendinnen in de leeftijdskategorie 20-35 jaar en ik mis dus niet echt het contact met die jongeren maar toch, ergens vind ik het leuk om te horen hoe ze hun jeugd beleven, hoe hun gevoelens evolueren, hoe ze hun eerste stappen als “vrije mens” beleven, hoe ze openbloeien tijdens  hun adolescentie. Dat mogen zien, meebeleven, daar haal ik bijzonder veel voldoening uit. De open gesprekken, zonder taboe maar ook en vooral zonder wantrouwen van hun kant, daar worden we alleen maar allebei beter van, zo heb ik ondervonden. Ik mag getuige zijn van hun ontplooing en anderzijds hebben zij iemand waar ze die raad kunnen aan vragen die ze van hun ouders niet (denken te) kunnen krijgen , over zaken praten met iemand die hen niet veroordeelt maar voldoende levens”wijsheid” heeft om alles te kaderen en te relativeren. Heel snel ondervinden ze dat er onderwerpen zijn waar ze dan wel met hun leeftijdsgenootjes over praten (liefde vooral) maar waar die evenzeer mee worstelen.

Een typisch voorbeeld hierbij is seks. Ik merk dat veel jongeren met een totaal verkeerd beeld zitten over dit onderwerp, vooral omdat dit te vaak gevormd werd door beelden op internet. Jongens denken dat “rammen zonder voorbereiding” de norm is en dat ze maar een meisje moeten aanspreken opdat deze zich dadelijk bloedgeil in hun armen zou werpen. Wanneer ze op de universiteit toekomen hebben ze al wel geleerd dat dit niet het geval is, weten ze al dat ze tijd moeten nemen, maar, eens ze een meisje hebben, gaan ze er toch onder invloed van hun op die leeftijd nog onbeheersbare hormonen  hard tegenaan. Eens in bed is er geen sprake meer van geduldig je meisje warm maken, neen, meestal wordt er recht op doel afgegaan en is er nog weinig oog voor haar gevoelens op dat moment. De klacht die ik dan ook het meest te horen krijg is die van de jongen die enkel aan zichzelf denkt. Ik heb nog geen enkel meisje gesproken waarbij de ontmaagding (toch één van de sleutelomenten in hun leven) iets leuks was waar ze nog met veel plezier op terugkijken. Integendeel. Maar ik heb wel al meermaals met meisjes gepraat wiens vagina kapotgeneukt was omdat hij niet eens de moeite nam om hen voldoende nat te maken. Erg om zeggen maar het is wel zo. 

Natuurlijk praten meisjes daar niet snel over, dat vraagt tijd en veel geduld. Ze moeten eerst voelen dat je in hen als persoon geïnteresseerd bent en het wel degelijk goed meent. Maar dan krijg je vaak schrijnende verhalen te horen van “ik ben er niet klaar voor maar ik wil hem tonen dat ik van hem hou” of “hij zegt dat ik niet van hem hou als ik dat niet voor hem over heb”. Een liedje dat ook in mijn tijd al vaak werd gezongen. En dan heb je meisjes die denken dat het zo hoort, die dit egoisme niet inzien (als hij echt van haar hield dan zou hij immers wachten tot ze klaar is) of die niet weten hoe ze ermee moeten omgaan. Want het dilemma in hun hoofd is enorm. Meestal geven ze toe, vaak onder druk van gedumpt te worden, maar goed voelen ze er zich niet bij. Vaak loopt het dan ook spaak. Maar goed, universitaire meisjes zijn dit stadium vaak al door.

Ik merk dat bij die leeftijd dan weer het “wij zijn nu volwassen, wij kunnen nu op eigen benen staan” op de voorgrond komt. Ze zoeken raad bij elkaar, waarbij de ene blinde de andere leidt, of ze lopen steeds opnieuw in dezelfde val.  Het is een heel eenzame leeftijd heb ik gemerkt, want ieder is natuurlijk vooral bezig met zichzelf, zijn eigen start in het leven. Diepgaande vriendschappen zijn er zelden, meestal zijn het wat ik “facebookvriendschappen” noem. Waarmee ik bedoel “kwantiteit primeert op kwaliteit”. Die kwaliteit vinden ze dan wel bij hun vriend of vriendin. Alleen, veel ervaring met omgaan met emoties hebben ze nog geen van beiden, zodat crisissen (die vaak juist nog over de relatie zelf gaan daarbovenop) niet steeds even goed worden opgevangen. Seks en samen uitgaan speelt nog een te grote rol om al rustig de tijd te nemen urenlang op de sofa te praten en te knuffelen.

“Ja, die ouwe zal het ons weer eens allemaal zeggen” hoor ik nu als reactie. Neen hoor, ik geef hier gewoon mee wat ik vaststel maar ik ga zeker niets verwijten. Iedereen leert leven door vaak te vallen  en daarna weer op te staan. Alleen, vallen kan vaak erg pijnlijk zijn en dan is het wel interessant om iemand te hebben waar je die pijn bij kwijtkan. Op jouw eigen tempo, zelfs al vraagt dat uren of zelfs dagen voor je alles durft en kan gezegd krijgen. 

Ik zeg dat vaak tegen mijn vriendinnen : “Ik ga niet naar concerten, ik kan niet meer mee met jullie facebook en andere gebruiken, dus het enige wat ik jullie kan bieden is levenswijsheid en ervaring, al de rest moet je bij je leeftijdsgenoten zoeken”. In het begin zeggen jongeren me vaak “wat hebben wij daar nu aan, we dokteren het zelf wel uit, jouw ervaring is van de oude tijd, daar hebben we nu niets meer aan”, maar sta me toe te zeggen dat heel veel problemen tijdloos zijn. Onenigheid met ouders, liefdesverdriet, twijfels, onzekerheid, ze overkomen elke generatie en elke generatie beleeft ze ook op dezelfde manier, heeft er hetzelfde verdriet over, zoekt even blind en onervaren naar een uitkomst, kortom : er zijn wel degelijk zaken waar “een oude man (of vrouw)” een plus kunnen betekenen in het leven van een jongere. Wie ooit de film “Harold and Maud” heeft gezien zal weten waar ik het over heb. Niet voor niets hoor ik vaak “met mijn ouders heb ik altijd ruzie maar met mijn grootvader/moeder kom ik goed overeen”.

En dat vind ik wel ergens spijtig. Dat als je als oudere probeert contact te leggen met iemand van de jonge generaties waar je wat in ziet, ze je vaak blind afwijzen,  het verdacht vinden (mannen hebben daar bij meisjes meer last van dan vrouwen bij jongens).

Daarom dat ik zo gelukkig ben met mijn 5 “meisjes” zoals ik hen vaak noem. Zij hebben zich over die drempel heen gezet, hebben opengestaan voor die, in ogen van de “normale mens”, abnormale verhouding, hebben de vriendschap een  kans gegeven en niet a priori verworpen. Van geen van allen heb ik gehoord dat ze er spijt van hebben en daar ben ik blij over.

Natuurlijk is dit een wel heel bijzonder soort vriendschap, ik geef het toe. Ze brengt ook haar eigen problemen mee die specifiek zijn. Maar hoe ik dit persoonlijk allemaal beleef komt aan bod in deel 2 van dit artikel.

10:41 Gepost door Dwarsligger in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.