21-03-13

De Bok en het Blaadje 2

Dat het niet steeds makkelijk is als oudere man om om te gaan met jonge vrouwen heb ik dit een tijd geleden heel goed kunnen voelen toen ik me inschreef om een cursus te volgen op de universiteit. Natuurlijk ben je voor de meeste van deze jongeren een ouwe zak die, als hij contact zoekt, minstens als “aberant” en meestal zelfs als “een freak” wordt aanzien. Meisjes wantrouwen het nog meer dan jongens natuurlijk. Spijtig want het boeit me echt wel om te weten hoe de hedendaagse jeugd tegen het leven en haar wereld aankijkt. En ik heb dan wel enkele vriendinnen in hun leeftijdsgroep maar goed, hoe meer visies hoe boeiender.

Door een fout in de informaticatoepassing die de studiematerie moest publiceren had ik er geen toegang toe en toen een medestudente hoorde dat ik deze niet kon downloaden was ze zo lief om voor te stellen me deze door te mailen tot ik toegang had. Ik was ook heel blij toen ik vaststelde dat ze elke week opnieuw naast me kwam zitten in het auditorium. Hoewel we weinig tijd hadden konden we nu en dan wel eens een kort gesprekje voeren en ik was getroffen door haar openheid. Ze vertelde me over haar relatie met haar ouders en andere zaken die hier weinig ter zake doen. Ik genoot echt toen ze me vertelde over de schoenen of het kleedje dat ze gekocht had en ergens had ik spijt dat ik haar niet kon vragen om ze even te laten zien. Ik leefde echt mee met haar plezier en was er graag nog meer bij betrokken geweest. Ergens boeide ze me heel erg.

Natuurlijk moest ik afstand houden. Niet enkel om te beletten dat haar leeftijdsgenootjes met haar zouden spotten omdat ze “omging met zo’n ouwe vent” maar ook om ervoor te zorgen dat ze zelf niet het gevoel kreeg dat ik niet helemaal zuiver op de graat was. Ik heb vaak ondervonden dat contact met jonge meisjes niet zo vanzelfsprekend is omdat het al snel gedachten oproept over “bokken en blaadjes”. Dat wou ik voorkomen omdat ik haar heel erg apprecieerde en haar niet graag “kwijt wou”. Want ja, ze was dan wel niet de enige twintigjarige waar ik omgang mee heb maar daar heeft zij nu eenmaal geen boodschap aan. Weet zij wat ik met die meisjes allemaal uitgespookt heb om hen het hoofd op hol te brengen. Een referentie is het dus zeker niet.

Ik zou graag aan de hand van dit voorbeeld even willen filosoferen over hoe een jong meisje en een oude man op elkaar inwerken. Met dit meisje beperkt het “contact” zich nu het academiejaar achter de rug is, enkel nog uit een mailtje nu en dan. Met mijn andere jeugdige vriendinnen is er wel een permanent contact.

Wie mijn site gelezen heeft weet dat ik lijd aan wat ik mijn “pygmalioncomplex” noem, een uit de kluiten gewassen “vader- en leraarcomplex”. Ik geef dolgraag raad, vaak ook ongevraagd, en ik leg graag vanalles uit. In die zin kom ik dikwijls erg belerend en betweterig over. Velen, zeker jongeren, hebben daar wel last van want “ze kunnen op eigen benen staan”, “ze weten zelf wel hoe ze moeten leven”, “ze hebben geen vader nodig die het allemaal beter weet”. Waar ik dus vanuit een of andere vorm van bezorgdheid raad geef, iets verduidelijk, …. voelen zij het aan als moeizucht. Dat ze dan niet geneigd zijn om blij gezind dat contact te onderhouden spreekt vanzelf.  Dat het niet zo slim is om “ervaring en levenswijsheid” overboord te gooien zal iedereen die al wat ouder is kunnen bevestigen. Over 10 jaar spreken ze wel anders maar goed, wij wisten ook alles beter toen we jong waren en we hadden ook geen oor naar raad. Nochtans is dat het enige wat ik als oude man te bieden heb aan jongeren. Ik loop niet rond met de idee dat ik dat meisje zo snel mogelijk moet verleiden, iets wat normaal geen groot probleem is als je weet hoe je het moet aanpakken. En dat weet je ondertussen al wel als je ouder bent.  Ook ben ik niet het type dat op zoek is naar een jonge vrouw om hem de rest van zijn leven te verplegen, in ruil voor een deel van de erfenis. Iets waar wel meer dan één jong meisje op ingaat ten andere, maar dat is een ander verhaal.

Neen, wat ik mijn vriendinnen altijd aangeraden heb is hun leven op te bouwen en als ze het nodig vonden me aan te spreken om raad of opvang maar zeker steeds in het hoofd te houden dat ik met oude ideeen zit. Er zijn immers zaken sterk geëvolueerd zijn sinds ik jong was en dus zullen sommige zaken die ik zeg “niet meer van deze tijd zijn”. Maar er zijn ook zaken die nooit veranderen omdat ze tot de menselijke natuur behoren. Verdriet omdat je vriend je bedroog of dumpte, verliefdheid, onzekerheid, ontmoediging na een mislukt studiejaar, ze zijn van alle tijden. En daar kan iemand die afstand houdt en het kan relativeren zeker van pas komen. Vooral omdat jongeren zich in zo’n geval ook niet vaak bij hun ouders begrepen voelen of  dat hun vrienden/vriendinnen hen er ook niet echt goed bij kunnen opvangen.

Op zo’n moment zijn de rust van een oude man of vrouw, hun levenservaring, hun begrip en relativeringsvermogen, zeker welkom en nuttig. En het is die rol die ik telkens opnieuw hoop te vinden als ik weer eens kennis maak met een jongere.  Diep in mijn hart hoop ik dat ik dan dat ik hen ooit eens raad zal kunnen geven, troosten of me op een of andere manier nuttig zal kunnen maken voor hen.  Als ik dan ook aanvoel dat een jongere met een probleem zit, of als ze me dat zelf vertelt, dan heb ik zoiets van “vertel eens meisje, lucht je hartje eens, het komt wel terug goed”. Betuttelend ? Neen, meelevend eerder.

Als dus een contact verkeerd loopt dan is dat voor mij in de eerste plaats een kans die ik verlies om me ooit nuttig te maken met raad en opvang en dan ben ik daar dus wel een beetje triestig om. Natuurlijk is het aanmatigend om te denken dat anderen daar wel in geïnteresseerd zullen zijn, maar goed, ik heb wel ondervonden dat er wel degelijk meisjes rondlopen die een vaderfiguur kunnen gebruiken of liever, een opa-figuur. Ik dring me nooit op, ik laat enkel weten dat, als ze willen, ze bij me terecht kunnen. En ik toon dat ik geïnteresseerd ben in hen als mens. Ik luister naar hun verhaal over een nieuw kleedje, ik praat over hun liefje, kortom : ik probeer zo weinig mogelijk mezelf in het centrum te zetten maar ik doe er alles aan om hen het gevoel te geven dat ik wel degelijk graag met hen praat en hen apprecieer en graag beter leer kennen, ook wat hun dagelijks lief en leed betreft. Ik wil vooral dat ze het gevoel hebben dat ze iets betekenen.  

Maar daar houdt het ook bij op. Ik kan niet zeggen “laat me niet los”, ik kan me niet op de voorgrond plaatsen en kan alleen maar hopen dat ze contact blijven houden. Bij enkele is dat gelukt, bij anderen niet. Maar diep in mezelf moet ik toegeven dat elk “verlies” me wel een beetje een gevoel geeft dat ik een kans mis op een mooi en diepgaand contact waar beiden zich goed in voelen.

Dus ja, ik vind wel degelijk dat oudere mensen ook adolescenten wel wat te bieden hebben, zolang ze zich maar niet opdringen of hen voor zich opeisen. Jongeren moeten hun eigen leven kunnen maken, op geen enkel moment mag je als ouder van hen vragen of verwachten dat ze jou ook tijd “geven”. Daarmee bedoel ik dat je niet mag eisen van een jongere dat hij tijd voor je vrijmaakt, er leeftijdgenootjes voor achteruitstelt of wat dan ook. Je mag als oudere niet verwachten dat een jongere voor jou iets speciaals zal doen, maar zelf moet je wel bereid zijn om tijd te investeren in hen.  Niet steeds even makkelijk want tenslotte wil je wel degelijk toch wel wat tijd doorbrengen met je “pupil”. Dan is het niet makkelijk om te merken dat je “in de rij moet staan” en zelfs dat je maar achtste of negende viool mag spelen in het orkest van haar bezigheden. Nu ja, je kan niet alles hebben in het leven hé,  ik ben al blij dat ze nu en dan toch nog wat tijd spenderen met me te bezoeken, zelfs al valt dat meestal alleen nog als ze iets nodig hebben. Maar goed, ik geniet nog steeds genoeg van deze momenten en mij hoor je niet klagen J

20:00 Gepost door Dwarsligger in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.