08-12-13

Mandela

Henri Dunant, Paus Johannes XXIII, Mahatma Gandhi, Martin Luther King, slechts zelden komen er in de geschiedenis vredestichters voor van zo'n hoog gehalte. Ze zijn bekwaam hun eigen mening te vormen en te verdedigen, zelfs al wijkt die af van wat "de goegemeente" denkt, ze inspireren soms een ganse generatie of natie, ze krijgen wereldwijd respect door hun onafhankelijkheid, consequentie en vooral : voor hun geweldloosheid en diepmenselijke strijd. Bij deze mensen heeft zich in 1991 Nelson Mandela gevoegd. Hij (en Desmond Tutu, de échte uitvinder van dit verschijnsel) heeft met zijn "waarheidscommissie" een voorbeeld gegeven hoe een pijnlijk verleden op een voor iedereen aanvaardbare manier toch kan ontmijnd worden. Nooit heeft een politicus door oorlogstaal zoveel respect gekregen als deze mannen en toch blijven wereldwijd leiders voor strijd kiezen, hoewel ze veel minder lang herinnerd, laat staan gerespecteerd worden dan deze grote namen. 

Laten we bij de dood van Mandela dan ook even stilstaan bij de vraag waarom toch steeds opnieuw staten kiezen voor desastreuze politiek en veel productievere vredesmethoden niet toepassen. Welke was de laatste oorlog die op het slagveld is gewonnen ? Bijna steeds is het resultaat van oorlog dat er onderhandeld wordt na vaak jarenlang lijden, en toch wordt bevolkingen steeds opnieuw geweld opgedrongen, geweld dat ze zelf niet willen maar waar ze, omwille van het voordeel dat enkelingen eruit halen, toch steeds opnieuw het slachtoffer van worden. De uitspraak van de Franse schrijver Paul Valéry is nog steeds actueel : “Oorlog is een slachting tussen mensen die elkaar niet kennen ten voordele van mensen die elkaar héél goed kennen maar elkaar niet afslachten.” 

Mandela's overlijden is een ideaal moment om even stil te staan bij onszelf, om ons de vraag te stellen waarom we het toch steeds opnieuw vertikken om te protesteren tegen oorlogstaal of mythen over "vijanden", gewone mensen zoals wij die ons niets misdaan hebben maar die worden voorgesteld als gevaarlijk voor "ons geloof", "onze democratie" en noem maar op. We moeten dure raketschilden plaatsen tegen landen die er niet eens aan denken om een raket af te vuren op anderen, de NATO wordt kunstmatig in leven gehouden omdat het militair-industrieel complex anders ineenstort, .... Het houdt niet op. En protesteren we ? Neen, zolang we naar concerten kunnen gaan, onze ipods kunnen kopen, jaarlijks op skiverlof kunnen gaan hebben we het toch goed ? 

Neen, vreedzaam protest tegen geweld is en blijft nodig en hopelijk worden we ons daar weer zo snel mogelijk van bewust

08:05 Gepost door Dwarsligger in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.