28-12-13

Fotomodellen 1 : Heb je interesse ?

Fotomodellen

Heb Je Interesse ?

Welk meisje van 16 jaar droomt er niet van fotomodel te worden ? Welk meisje van 18 jaar heeft deze droom al volledig achter zich gelaten ?

Ieder meisje wil graag mooi gevonden worden, ieder meisje zou graag net zo beroemd worden als Claudia Shiffer, ieder meisje droomt ervan op straat aangesproken te worden, "ontdekt" te worden en enkele weken later al in New York te zitten en haar foto te vinden op de cover van een vooraanstaand modeblad.

Helaas, velen zijn geroepen, maar slechts heel weinigen zijn uitverkoren. En van de weinigen die uitverkoren zouden kunnen zijn zijn er dan nog veel die totaal verkeerde zaken doen en hierdoor hun carrière compleet de puree in draaien.

Ik heb al vaak meisjes proberen te helpen bij hun start in het modellenleven maar spijtig genoeg stel ik steeds opnieuw vast dat ze liever hun eigen zin uitwerken, met het hoofd tegen de muur lopen, tijd verliezen en tenslotte ontmoedigd opgeven.

Of dat ze zich liever laten oplichten door dure opleidingen die echter in de praktijk niets waard zijn, meer zelfs, waar van poseren niks in huis komt tijdens de lessen. Maar daar kom ik hieronder nog op terug.

Jamaar, hoor ik je zeggen, wie zegt dat jij wel zo zuiver op de graat bent ? Je doet er, zeker in dit milieu, inderdaad goed aan op je hoede te zijn en je deze vraag te stellen. Je MOET ze zelfs stellen als je niet misbruikt wil worden. Want mannen die je gaan lanceren lopen er met honderden rond, mannen die je kunnen lanceren zijn zeldzaam als een dauwdruppel in de woestijn.

In de volgende artikelen gaan we wat dieper in op de valkuilen van een would-be model. Maar we gaan er hier toch al twee bespreken :

Missverkiezingen

Aan missverkiezingen geen gebrek. Ieder boerengat heeft wel zijn miss, om niet te spreken van Miss Geiteblad, Miss Aardappelscheut en Miss Universal Model. Hoe mooier de naam, hoe ronkender de titel, hoe meer meisjes erop afkomen. Je ziet ook altijd dezelfde gezichten. Sommigen lopen een gans circuit af en zoeken systematisch alle verkiezingen op. Vroeg of laat slagen ze er met hun ervaring in het milieu dan wel eens in een "Miss Kaastaart"-titel in de wacht te slepen. Onnodig te zeggen dat ook zij het niet ver schoppen in de modellenwereld. Buiten de dorpskledingwinkel die voor een plaatselijke braderij eens een modeshow wil geven voor weinig of geen geld worden ze door niemand gevraagd. Hun enige "winst" is een dineetje met de plaatselijke burgemeester, die nu eenmaal graag op de foto komt met zo'n frisse deerne, en een prijzengeld waar soms zeer lang moet op gewacht worden en dat vaak aan telefoons meer kost dan het waard is.

Ook de kleine missverkiezingen zijn dus geen goede aanloop. "En de grote ?" zal je vragen ? Die hebben naam en reputatie. Wie wordt niet graag Miss België of haar grote concurrente, Miss Belgian Beauty ? Hier komt zomaar niet iedereen binnen, de voorselecties zijn zeer streng. Wie de titel haalt heeft dan ook wel wat pijlen op haar boog. Maar ook hier komt zelden of nooit een grote modellencarrière uit voort. De eisen voor een Miss zijn immers heel anders dan die voor een internationaal fotomodel. Ze moet niet noodzakelijk 1,78 m zijn en de ideale maten benaderen. Neen, ze moet uitstraling hebben, zich kunnen verkopen, voor de enen slaafs volgen aan het handje van de beruchte organisatrice, voor de grote concurrent via peterschap, persverschijningen en "een project" veel kabaal maken om aandacht te vestigen op zijn verkiezing. Kortom : de eisen zijn niet die voor een model. Beiden, maar in mijn ogen vooral Miss Belgian Beauty worden gewoon voor de kar gespannen van een commercieel project. Van Miss België zei Veronique De Kock dan weer dat het een lege doos is (dit is ten andere de reden waarom ze deze verkiezing niet overkocht).

Gezien de winnaressen wel mogen gezien worden en gezien de verkiezing veel persaandacht krijgt zullen de mannentijdschriften maar al te blij zijn deze gezichten ook naderhand nog regelmatig te kunnen gebruiken. Gespecialiseerde mannenbladen vertonen ze regelmatig in badpakkenspecials of op hun cover, de meisjes zelf duwen elkaar omver om toch maar presentatrice te mogen worden op één of andere TV-zender. Kortom : ze treden toe tot het ras van "BV", bekende vlamingen, waartoe hun titel en de contacten die ze dank zij hem in het milieu hebben kunnen leggen, de deur wagewijd opengezet heeft. Maar verder dan een presentatie van een modeshow of een jury-schap in een of andere missverkiezing geraken ze niet.

Dus meisjes : zet je ogen wijd open en loop niet te snel in de glitter en glamour van over het paard getilde commerciele acties die in de eerste plaats geld moeten opbrengen of reclame maken voor het evenementenbureau van de organisator. Ga ook nooit in op een verkiezing waarbij geëist wordt dat je zoveel VIP-kaarten verkoopt, of waarbij het aantal verkochte kaarten meetelt voor het eindresultaat. Duidelijker kan het hoofddoel van de verkiezing (geldgewin) niet gemaakt worden denk ik

Let wel op ! We spreken hier over missverkiezingen, niet over modellenjachten zoals die van Flair bv. Dat kunnen vaak heel goede springplanken zijn omdat ze meestal worden georganiseerd in samenwerking met een betrouwbaar agentschap.

Betaalsites

Op internet zie je regelmatig "modellensites" die zogezegd modellen de kans geven zich voor te stellen. Veel meisjes komen daar als vliegen op af natuurlijk. Alleen.... alleen moet je om de foto's te kunnen bekijken betalen. Zeg me nu eens welk modellenbureau of welke modellenjager geld zal steken om een massa foto's te bekijken, zonder garantie dat er iets goeds tussen zit ? Niemand toch ? Maar toch vinden veel meisjes dat denderend. Ze verdienen immers een centje op die manier. En als je jong zijt en graag wil uitgaan of CD's kopen is dat altijd welkom. Dus zien ze niet in dat ze ook voor de sitebeheerder een grote inkomstenbron zijn, want de schaal waarop hij ontvangt is veel groter natuurlijk. 

Ook hij moet regelmatig voor nieuw vlees zorgen. Nieuwe meisjes en nieuwe foto's, liefst veel naakt want dat trekt klanten. In het begin trekt hij veel nieuwe gezichten, maar na een tijdje begint de bron op te drogen en zie je steeds dezelfde gezichten weerkeren in steeds naaktere poses.

Ook hier staat niet het model, maar wel het geld dat uit hen kan geklopt worden centraal.

Blijf zeker weg van sites, betalend of niet, waar je terechtkomt tussen pornoactrices en stripteasedanseressen. Wanneer je hier tussen staat mag je je reputatie en sérieux immers helemaal vergeten. Niemand zal een serieus model gaan zoeken op een site waar men iedereen aanneemt en waar duidelijk sex een heel belangrijk lokmiddel is om mensen aan te zetten de site te bezoeken.

Een serieus model hoort niet thuis tussen striptease-, paal- en andere exotische danseressen !


Lees Verder

Catwalkers (Kristl Strubbe, 1997, Standaard, ISBN 9002205325)

Catwalking : A History of the Fashion Model (Harriet Quick, 1999, Book Sales, ISBN 0785810935)  

Fotomodel, gewoon een vak (Lucia Van Wichen, 1990, Elmar, ISBN 9061207665)

Front Row Back Stage (Mario Testino, 1999, Bulfinch Press, ISBN 0821226320)

Glamour Beauty Boek (Leco van Zadelhoff, 2000, Tirion, ISBN 9051217986)

Model (Renata Heinen, 1994, Forum-Amsterdam, ISBN 9022517152) 

Model: The Complete Guide for Men and Women (Marie Anderson Boyd,1997, ISBN 0873142004) 

The Modeling Life (Donna Rubinstein, Jennifer Kingson Bloom, 1998, Perigee, ISBN 0399524096)

Modelmania: The Working Model's Manual (Karl Preston, 1998, Dog Gone Books, ISBN 0964151359)

Models Close Up (David Bailey, James Sherwood, 1999, Universe Pub, ISBN 0789302551)

Model's Manual (Arthur Elgort, 1995, Scalo, ISBN 3980385183)

A Model's Primer (M. J. Wilson, 2000, Beauty Bites, ISBN : 0965917002)

Model : The Ugly Business of Beautiful Women (Michael Gross, 1996, Warner Books, ISBN 0446603465) 

The Professional Model's Handbook (Linda Balhorn, 1990, Milady, ISBN : 0873503767)

Runway Madness (Lucian Perkins, Robin Givhan, 1998, Chronicle Books, ISBN 0811821730)

Shut up and smile (Ian Halperin, 1999, Hushion House, ISBN 0968480403)

Survival of the prettiest (Nancy L. Etcoff, 2000, Anchor, ISBN 0385479425)

The Wilhelmina Guide to Modeling (Natasha Esch, Christine Walker, Rebecca Gayheart,1996, Fireside, ISBN 0684814919)

Your Modeling Career (Debbie Press, 2000, Skip Press, ISBN 1581150458)  

 

Een zeer interessant artikel voor wie professioneel model wil worden vindt u op volgende url :http://home.scarlet.be/~pin14689/Modelleninfo.pdf

 

 

 

18:45 Gepost door Dwarsligger in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-12-13

In Leuven is BDSM geen mensenrecht

Ik ben grootvader van 2 kleinkinderen die ik echter nog nooit mogen zien heb. Mijn dochter wil niet dat ik contact met hen heb. Nu heb ik begin dit jaar een verzoekschrift ingediend om bezoekrecht te krijgen maar dit werd me door de rechtbank geweigerd met volgende motivatie :

De normen en waarden die dhr Z heeft worden niet gedeeld door het gezin X-Y. Op de zitting werd dit toegelicht aan de hand van een stuk dat werd neergelegd dat dhr Z (ik dus) zou deelnemen aan SM-praktijken als “meester”. De heer Z deelde op de zitting mee dat hij zichzelf eerder zou omschrijven als “mindplayer”.

Op grond van bovenstaande elementen werd me dus contact geweigerd.  Ik citeer

Het dient hun (= de kleinkinderen) niet dat ze in een dergelijk emotioneel belastende familiale context worden geplaatst waarbij hun rust en stabiliteit wordt verstoord. Daarnaast kunnen er zich ruime vragen worden gesteld met betrekking tot de moraliteit van de heer Z. “

Tot zover de rechtbank die blijkbaar ervan uitgaat dat bij een BDSM-er een kind een hoger risico loopt dan bij een willekeurig ander persoon. Op welke wetenschappelijke studie die gevolgtrekking gebaseerd is weet ik niet maar BDSM is dus voortaan een belastende factor voor iedereen die in de slaapkamer wel eens een zweepje of handboeien bovenhaalt. Want het opent bij elke discussie over bezoekrecht of toewijzing van kinderen bij echtscheiding de deur voor een beschuldiging van “moreel verwerpelijk gedrag”.  Een nieuwe doos van Pandora werd hier dus geopend.

Nu kan ik wel begrijpen dat men een kind niet zomaar in handen geeft van een pervert maar ergens vind ik dan dat men toch vooraf een moraliteitsonderzoek moet gelasten of, beter nog, een sociaal onderzoek. Maar neen hoor, dat is blijkbaar niet nodig bij iemand met zo’n lage morele principes als ik.  Met al die onderzoeken had ik me zeker kunnen verzoenen, meer zelfs, ik had erop gehoopt maar men achtte ze niet noodzakelijk. Ik ben immers een pervert en dus is zo’n onderzoek overbodig.

En wie nu denkt dat de rechtbank wist wat ik dan allemaal uitspook heeft het ook verkeerd. Op geen enkel moment werd daarnaar gepolst zodat ik op de duur zelf even aangemerkt heb dat ik bijna uitsluitend mindplay doe.

Maar goed, gezien het om kinderen gaat kan ik voorzichtigheid van de rechter nog aanvaarden. Waar ik het wel moeilijk mee heb en waar in mijn ogen de rechter een verkeerd signaal gegeven heeft is het waardeoordeel dat uitgesproken werd over mijn persoon. Het is niet de taak van een rechtbank om morele uitspraken te doen enkel op basis van het feit dat iemand tot een bepaalde groep behoort. Dit leidt tot segregatie, racisme en dergelijk uitwassen. Temeer omdat ik dus zoals gezegd (en wie mijn BDSM-blog volgt zal dat al wel weten) helemaal niet doe aan slaan of pijnigen, toch datgene waar de meeste buitenstaanders BDSM mee verbinden. En slaan en pijn zijn ook datgene waar het Europese Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg al 2 grensverleggende arresten over geveld heeft : Laskey en Aurousseau. Beiden oordeelden dat aan SM op zichzelf niets verkeerds is (recht op privacy) maar dat enkel hoe het ingevuld wordt binnen zekere grenzen (gezondheid, ...) zaak is van de overheid. Ten andere, de rechtbank kent blijkbaar deze arresten niet, hoewel het laatste zich in hun eigen middens heeft afgespeeld. Dat mijn recht op privacy geschonden werd door het voorgelegde "stuk" werd zelfs niet eens in rekening gebracht, laat staan dat de rechter zich hiervan bewust was (of de procureur). 

Nu goed, kern van mijn "boosheid" is, zoals gezegd, de uitspraak over mijn moraliteit. Het begrip "moraal" wordt wel degelijk vermeld in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens maar het is een veel te ruim begrip dat zich gemakkelijk leent tot gemoraliseer en paternalisme. En het is daar dat Kristel Gerets, rechter in eerste aanleg en afgevaardigde jeugdrechter te Leuven uit de bocht is gegaan in mijn ogen. Ze heeft hier duidelijk een moreel waardeoordeel uitgesproken zonder dat ze weet hoe BDSM juist in elkaar zit. Ze is gewoon afgegaan op vooroordelen genre "muffe smalle trappen naar duistere kelders met druipende muren" en dergelijke fantasieen. Zo werden destijds ook homo's veroordeeld en nog vroeger atheisten. Het is dus een zeer gevaarlijk vonnis want het laat ongemotiveerde morele uitspraken toe en dus oordelen op basis van niet-relevante, laat staan niet gemotiveerde argumenten en persoonlijke voorkeur. Ik dacht dar rechters zich niet mochten schuldig maken aan vooroordelen en de eruit voortvloeiende partijdigheid maar daar heb ik het dus mis. 

Nu ja, eerlijk gezegd, ik had dit vonnis wel verwacht maar niet dat er dergelijk waardeoordeel aan verbonden ging worden.  Nu vraag ik me wel af wat al die advokaten en rechters die in hun vrije uurtjes aan BDSM doen wel niet zullen vinden van hun collega die hen zonder meer als “van lage moraliteit” kwalificeert.

Wie mijn BDSM-blog volgt weet dat ik er juist heel hoogstaande principes op na hou maar goed, rechters (het vonnis motiveert nog ergens anders iets met gebruikmaking van het woord “zou” alsof het een bewezen feit was) lappen ook wel eens de meest elementaire juridische principes aan hun laars, hier met name dat alles moet bewezen worden voor men op basis ervan veroordeeld kan worden en dat men niet oordeelt op basis van eigen fantasie maar zich vooraf duidelijk informeert. En een oordeel is hier wel degelijk uitgesproken want ik word enkel op basis van een "seksuele" voorkeur moreel aan de schandpaal genageld. 

De ganse tijd dat ik binnen was bij de rechtbank werd wel heel veel gevraagd naar feiten, die ik dan ook gewoon gaf omdat ik helemaal niet beschaamd hoef te zijn over wat ik doe, maar op geen enkel ogenblik werd me gevraagd "en hoe zit het met ....". Dus uitleg over hoe iets in zijn werk gaat, wat de achtergronden zijn, de "regels die gelden, de filosofie achter het ganse gebeuren". De feiten kaderen was dan ook onmogelijk voor de rechter en dat bleek heel duidelijk uit het vonnis. Het is gebaseerd op pure onwetendheid en vooroordelen. 

Het spreekt vanzelf dat ik me niet moe maakte om deze zaak verder voor rechtbanken uit te vechten, gezien deze uitspraak me nu niet speciaal aanzet om veel vertrouwen meer te hebben in de belgische justitie. BDSM-ers zijn nu slachtoffer van dezelfde vooroordelen, hetzelfde gebrek aan kennis die 15 jaar geleden de homobeweging zo'n slechte naam bezorgde. BDSM-ers zijn de homo's van nu : misprezen en onbekend. Tijd om hier dus wat objectieve informatie tegenover te zetten en het is daar dat ik via mijn BDSM-blog al een tijdje aan werk. Hopelijk werpt het vruchten af. 

19:30 Gepost door Dwarsligger in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-12-13

Mandela

Henri Dunant, Paus Johannes XXIII, Mahatma Gandhi, Martin Luther King, slechts zelden komen er in de geschiedenis vredestichters voor van zo'n hoog gehalte. Ze zijn bekwaam hun eigen mening te vormen en te verdedigen, zelfs al wijkt die af van wat "de goegemeente" denkt, ze inspireren soms een ganse generatie of natie, ze krijgen wereldwijd respect door hun onafhankelijkheid, consequentie en vooral : voor hun geweldloosheid en diepmenselijke strijd. Bij deze mensen heeft zich in 1991 Nelson Mandela gevoegd. Hij (en Desmond Tutu, de échte uitvinder van dit verschijnsel) heeft met zijn "waarheidscommissie" een voorbeeld gegeven hoe een pijnlijk verleden op een voor iedereen aanvaardbare manier toch kan ontmijnd worden. Nooit heeft een politicus door oorlogstaal zoveel respect gekregen als deze mannen en toch blijven wereldwijd leiders voor strijd kiezen, hoewel ze veel minder lang herinnerd, laat staan gerespecteerd worden dan deze grote namen. 

Laten we bij de dood van Mandela dan ook even stilstaan bij de vraag waarom toch steeds opnieuw staten kiezen voor desastreuze politiek en veel productievere vredesmethoden niet toepassen. Welke was de laatste oorlog die op het slagveld is gewonnen ? Bijna steeds is het resultaat van oorlog dat er onderhandeld wordt na vaak jarenlang lijden, en toch wordt bevolkingen steeds opnieuw geweld opgedrongen, geweld dat ze zelf niet willen maar waar ze, omwille van het voordeel dat enkelingen eruit halen, toch steeds opnieuw het slachtoffer van worden. De uitspraak van de Franse schrijver Paul Valéry is nog steeds actueel : “Oorlog is een slachting tussen mensen die elkaar niet kennen ten voordele van mensen die elkaar héél goed kennen maar elkaar niet afslachten.” 

Mandela's overlijden is een ideaal moment om even stil te staan bij onszelf, om ons de vraag te stellen waarom we het toch steeds opnieuw vertikken om te protesteren tegen oorlogstaal of mythen over "vijanden", gewone mensen zoals wij die ons niets misdaan hebben maar die worden voorgesteld als gevaarlijk voor "ons geloof", "onze democratie" en noem maar op. We moeten dure raketschilden plaatsen tegen landen die er niet eens aan denken om een raket af te vuren op anderen, de NATO wordt kunstmatig in leven gehouden omdat het militair-industrieel complex anders ineenstort, .... Het houdt niet op. En protesteren we ? Neen, zolang we naar concerten kunnen gaan, onze ipods kunnen kopen, jaarlijks op skiverlof kunnen gaan hebben we het toch goed ? 

Neen, vreedzaam protest tegen geweld is en blijft nodig en hopelijk worden we ons daar weer zo snel mogelijk van bewust

08:05 Gepost door Dwarsligger in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |