18-01-14

De Fluister van Erato

Zolang op aard' berg en dal zich rijen             

Scheld' en Maas naar zee toe glijen                

De bron, het water, ons vissen schenkt           

Het licht ons nachtelijk duister brengt             

Zolang Zon en Maan staan aan d'hemelboog 

En in de tuin abelen rijzen naar omhoog       

Zolang de wind waait om de huizen laat       

En de hinde door de bossen gaat                   

Zal ik in jou zijn, jij om me heen                    

Denkend aan onze liefde, helemaal alleen 

 

Ik heb dit gedicht jaren geleden als door goddelijke inspiratie op papier gezet. Het vloeide gewoon uit mijn pen. Nu heb ervoor noch erna nog ooit iets geproduceerd wat van dicht of van verre voor poëzie kan doorgaan. Ik ben er dan ook van overtuigd dat ik dit gedicht ooit ergens moet gelezen hebben, daarna vergeten ben en dat het plots weer in mijn hoofd opdook die dag. 

Ik heb al aan verscheidene poëzie-fanaten gevraagd of het hen bekend voorkwam maar nooit had iemand een "aha"-gevoel. Wie van mijn lezers me kan vertellen wie het oorspronkelijk geschreven heeft zal kunnen rekenen op mijn eeuwige dankbaarheid en natuurlijk (eindelijk) een vermelding van de echte auteur. 

18:50 Gepost door Dwarsligger in Liefde | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.